Θεώρησα μεγάλη πρόκληση για τις δυνάμεις μου, να προσπαθήσω να ανακατασκευάσω κάτι που πριν από πολλά χρόνια, ήταν το εργαλείο κάποιου. Το μεταφορικό του μέσο, το μέσο με το οποίο γνώρισε την γυναίκα του και με το οποίο πήγαν ταξίδι του μέλιτος στα Καμμένα Βούρλα. Κάτι τέτοιες ιστορίες είναι που κάνουν την ενασχόληση με τις Lambretta να έχει κάτι από μαγεία.
Ο Φώτης Καρδάσης επισκευάζει πράγματα από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Η μεγάλη του αγάπη είναι τα σκούτερ Lambretta με τα οποία ασχολείται από 1997. Τα βρίσκει, τα επισκευάζει και μετά τα οδηγεί. Είναι ένα χόμπι που τον κάνει χαρούμενο και κάθε φορά που οδηγεί για πρώτη φορά την μηχανή που φτιάχνει νιώθει σαν βασιλιάς. Τον συναντήσαμε στο εργαστήριό του στο Γαλάτσι. Ένα σωρό παράξενα εργαλεία και διάφορα ανταλλακτικά ήταν προσεκτικά τοποθετημένα και τακτοποιημένα στον τοίχο και στον πάγκο. Στη μέση του εργαστηρίου δέσποζε μία κίτρινη μηχανή Lambretta. Είχες την αίσθηση ότι έμπαινες σε ησυχαστήριο, στο ησυχαστήριο του Φώτη.
«Το πρώτο πράγμα που έφτιαξα ήταν ένα ξύλινο πατίνι με λαστιχένιες ρόδες. Πρέπει να ήμουν δέκα χρονών», λέει. «Το έφτιαξα με ό,τι εργαλεία μπόρεσα να βρω και με εργαλεία που έφτιαξα μόνος μου. Έψαχνα καιρό για να βρω τους τροχούς γιατί έπρεπε να έχουν την ίδια διάμετρο. Έφτιαξα ένα πατίνι με τέσσερις διαφορετικές ρόδες, ήταν πολύ ωραίο, το έχω ακόμη.
Μεγάλωσα, στον Ίλιον που ήταν μία λαϊκή γειτονιά. Θυμάμαι τον γαλατά της γειτονιάς, που περνούσε το απόγευμα και πουλούσε γάλα, οδηγούσε μία γερμανική τρίκυκλη μοτοσυκλέτα BMW. Αυτήν την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. ‘Μια μέρα θα έχω κι εγώ την δικιά μου’ είχα σκεφτεί τότε. Χρόνια το είχα στο μυαλό μου και είχε γίνει κάτι σαν απωθημένο. Τελικά το απωθημένο έγινε πραγματικότητα.
Fotis Kardasis 05
Το 1990 έφτιαξα την πρώτη μου BMW. Βρήκα μία παλιά και την επισκεύασα ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Όταν την οδήγησα για πρώτη φορά ένιωσα ότι ήμουν έτοιμος να κατακτήσω τον κόσμο, σαν βασιλιάς ένιωσα. Αυτό είναι κάτι που νιώθω κάθε φορά που οδηγώ για πρώτη φορά τις μηχανές που επισκευάζω, γι’ αυτό και κόλλησα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Ξεκίνησα να ασχολούμαι εντατικά με τις μοτοσυκλέτες και μέσα στο 1997 ανακάλυψα τα σκούτερ. Το πρώτο σκούτερ που έφτιαξα ήταν μια Lambretta Li/2. Την είχα αγοράσει από έναν παππού, ήταν δίχρωμη μπεζ με κόκκινο, πολύ όμορφη. Τα σκούτερ γενικά είναι ένα πολύ όμορφο αντικείμενο, οι λιτές γραμμές και οι καμπύλες τα κάνουν ξεχωριστά. Και η ιστορία της Lambretta ήταν κάτι που με γοήτευσε».
Το εργοστάσιο Innocenti με έδρα το Μιλάνο, κατασκεύαζε μηχανές Lambretta από το 1947 μέχρι το 1972 που έκλεισε οριστικά ενώ λίγο πριν είχε πωληθεί στην BLMC – βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία. Οι μηχανές Lambretta μαζί με τις Vespa θεωρούνται τα πιο εμβληματικά σκούτερ του ’50 και του ’60 και ήταν το σήμα κατατεθέν των Mods στην Αγγλία. Οι Lambretta ήταν σχεδιαστικά πολύ προχωρημένες για την εποχή τους και έχουν συνδεθεί με κινηματογραφικές επιτυχίες όπως η «Quadraphrenia». Οι μηχανές ήταν δημοφιλείς σε όλη την Ευρώπη και είχαν μεγάλη απήχηση και στην ελληνική αγορά «Θεώρησα μεγάλη πρόκληση για τις δυνάμεις μου, να προσπαθήσω να ανακατασκευάσω κάτι που πριν από πολλά χρόνια, ήταν το εργαλείο κάποιου. Το μεταφορικό του μέσο, το μέσο με το οποίο γνώρισε την γυναίκα του και με το οποίο πήγαν ταξίδι του μέλιτος στα Καμμένα Βούρλα. Κάτι τέτοιες ιστορίες είναι που κάνουν την ενασχόληση με τις Lambretta να έχει κάτι από μαγεία», λέει ο Φώτης.
Fotis Kardasis 14Fotis Kardasis 15Fotis Kardasis 16Fotis Kardasis 17
Ο Φώτης δεν το είδε ποτέ ως επάγγελμα είναι μία ασχολία που τον γεμίζει και δεν μπορεί ούτε να φανταστεί ότι μία μέρα θα σταματήσει να το κάνει. Κάθε μηχανή που φτιάχνει μπορεί να του πάρει από τρεις μήνες μέχρι και έναν χρόνο. Εξαρτάται από το μοντέλο και από το πόσο εύκολα θα βρει τα ανταλλακτικά. «Σε όλα τα οχήματα δίνω και κάτι από εμένα. Αυτό ήταν που με έκανε να ασχοληθώ εξαρχής. Είναι ένα μεράκι: βρίσκω μια Lambretta, την επισκευάζω και μετά τη βολτάρω για κάποιο διάστημα. Μετά βρίσκω την επόμενη, δίνω την προηγούμενη και πάμε πάλι από την αρχή, αυτό είναι, αυτό μου αρέσει να κάνω.
Ο δρόμος αυτός δεν είναι πάντα εύκολος, αλλά η χαρά που έχω κάθε φορά που βλέπω ένα ακόμα σκούτερ στον δρόμο δε συγκρίνεται με τίποτα. Είναι ένα αντικείμενο που πριν ήταν μια άμορφη μάζα από λαμαρίνες, κομμάτια μετάλλου που θεωρούνται ψυχρά που όταν συναρμολογούνται φτιάχνουν κάτι όμορφο και μοναδικό, κάτι που είναι γεμάτο ζωή και ενέργεια. Αυτή την ενέργεια αντλώ για να μπορέσω να φτιάξω την επομένη και νιώθω ζωντανός κάθε φορά που τις οδηγώ».
«Δεν είναι κάπως αργές οι μηχανές Lambretta;», τον ρωτάω.
«Σημασία δεν έχει ούτε η εμφάνιση ούτε η ταχύτητα αυτών των σκούτερ σημασία έχει η ευχαρίστηση που μου δίνει το στάδιο της αποκατάστασης και η οδήγηση».
Ο Φώτης μαζί με άλλα παιδιά που μοιράζονται το ίδιο πάθος για τα σκούτερ Lambretta, ίδρυσαν το 2007, το Lambretta Club Hellas. Σκοπός τους είναι να βοηθάνε αφιλοκερδώς όλους όσοι θέλουν να ανακατασκευάσουν τις Lambretta τους. Θέλουν επίσης να καταγράψουν τις Lambretta που έχουν επιβιώσει στην Ελλάδα και να φτιάξουν ένα αρχείο. Διοργανώνουν εκθέσεις, εκδηλώσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα, βόλτες σε αρχαιολογικούς χώρους και το ετήσιο Charity Ride, στο οποίο συμμετέχουν και άλλες λέσχες, που γίνεται την εποχή των Χριστουγέννων έχει γίνει πλέον θεσμός.
Fotis Kardasis 18Fotis Kardasis 19
«Η αγάπη και το ενδιαφέρον του κόσμου για τις μηχανές είναι μεγάλο. Με έχουν σταματήσει πολλές φορές και πιτσιρικάδες, και γιάπιδες, αλλα και γερόντια με άσπρα μαλλιά, και όλοι μου λένε την ίδια ατάκα: «τί μου θύμησες;».
«Τι φτιάχνεις αυτόν το καιρό;», τον ρωτάω λίγο πριν φύγουμε.
«Έχω μία Norton Commando του 1974. Το συγκεκριμένο μοντέλο σχεδιάστηκε από τον σχεδιαστή της Rolls Royce. Όταν κυκλοφόρησε πήρε σερί πέντε πρωταθλήματα σε αγώνες ταχύτητας. Η συγκεκριμένη μηχανή ανήκει σε μία παρτίδα που πούλησε ένας Αμερικάνος ντίλερ στην αμερικάνικη κυβέρνηση. Η αμερικάνικη αεροπορία τα έστειλε ως υλικό υποστήριξης για τις αμερικάνικες βάσεις στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στην Ελλάδα. Από εκεί αυτές οι μηχανές παραχωρήθηκαν στο ελληνικό δημόσιο, μετά βγήκαν σε πλειστηριασμό και μετά από χρόνια κατέληξε στα χέρια μου. Ανυπομονώ να την οδηγήσω», χαμογελάει και μας αποχαιρετάει.
Fotis Kardasis 02Fotis Kardasis 17

ΚΕΙΜΕΝΟ Μαρίνα Πετρίδου