Κάντο (με Τσόρι) όπως με Ντιναμό...«κομμένη και ραμμένη» ρεβάνς στα μέτρα του Αργεντινού βιρτουόζου και θυμίζει την ερυθρόλευκη ανατροπή με τους Κροάτες

Aπό χείλη σε χείλη περνάει τις τελευταίες ώρες η αδυναμία του Ολυμπιακού να «γυρίσει» παιχνίδια κάθε που κλήθηκε να ανταποκριθεί στο κέλευσμα ανάποδων περιστάσεων.
Δεν λέω όχι, δεν τα κατάφερε στην Ευρώπη, κόντρα στην Μπάγερν, όσο η διαφορά που τους χώριζε στο Καραϊσκάκη ήταν το γκολ του Μίλερ.
Ούτε επίσης στο κομβικό ματς πρόκρισης στους «16» του Champions League, με την Άρσεναλ, όταν στα ευοίωνα πλάνα τραβήχτηκε μια παχιά κόκκινη γραμμή από μαρκαδόρο ύστερα από το 0-1 ακόμα και από το 0-2 των Εγγλέζων, που και τότε ακόμα υπήρχαν περιθώρια ηλιαχτίδας στην απογοητευτική βραδιά.
Και, φυσικά, μόλις προ ολίγων ημερών στις Βρυξέλλες, από την ώρα που προσφέρθηκε το εξ ουρανών δώρο 1-0 στην Άντερλεχτ, είδαμε εκ νέου έναν Ολυμπιακό χωρίς εναλλακτικό σχέδιο στη διαμορφωθείσα κατάσταση, να πλέει σε ρηχά νερά με πολλά βαρίδια στα πόδια, δίχως φάση στο ενεργητικό του για μισή ώρα παιχνιδιού!
Την ΑΕΚ δεν την μετράω γιατί είχαν διαταραχθεί οι αριθμητικές ισορροπίες στο μισό του ντέρμπι. Όπως και δεν βάζω στην εξίσωση το ματς Κυπέλλου με τον Πλατανιά στο Καραϊσκάκη, διότι τα μεγέθη και οι συνθήκες απάδουν μεταξύ τους.
Έτσι είναι πράγματι, οι ερυθρόλευκοι όποτε χρειάστηκε να προκληθούν υπό αρνητικές συνθήκες, η «απάντηση» είτε δεν υπήρξε είτε ήταν ασθενής για να οδηγήσει σε ολική επαναφορά στον αγώνα.
Κανείς όμως δεν αναφέρεται σε ένα παιχνίδι που ο αντίπαλος έχει κατά τη γνώμη μου ομοιότητες με τους Βέλγους και εν πάση περιπτώσει, δεν χαρακτηρίζεται από το ανάστημα μιας Μπάγερν και μιας Άρσεναλ.

Λέω για τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Ξεχνάμε εκείνη την «σκληρή», δύσκολη, αλλά με αίσιο τέλος νύχτα στο Φάληρο; Που ο Ολυμπιακός – και κατόπιν του «διπλού» στην Κροατία πέρα από την ποιοτική υπεροχή του – ήταν το ακλόνητο φαβορί; Ωστόσο απαιτήθηκαν ισχυρές δόσεις ψυχισμού, η εξαιρετική-εύστοχη (και τυχερή) ανάγνωση του ματς μέσα στην εξέλιξη του από τον Μάρκο Σίλβα, ο οποίος «εμπνεύστηκε» την καταλυτική αλλαγή Πάρντο και όλα ανατράπηκαν.
Συνέβαλε καθοριστικά στο τελευταίο ημίωρο ο Κολομβιανός, τα τέρματα του μετέτρεψαν το 0-1 σε 2-1, όμως είχαν λειτουργήσει όλα, τα πάντα (διάθεση και πίστη παικτών στην ανατροπή, ο κόσμος, το πάθος στο χορτάρι και τις κερκίδες) ευνοϊκά.
Θα πείτε ότι εκείνος ο αγώνας ήταν στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων μέσα στο οποίο όλοι γνωρίζουμε ότι σκέφτεσαι και ενεργείς αλλιώς, μακριά από την επιτακτική πίεση του αποτελέσματος και του κάθε γκολ που μπορεί να παίξει το ρόλο του στις νοκ άουτ διαδικασίες.
Σύμφωνοι. Κι εκείνο το ματς πάντως ήταν καθοριστικό γιατί θα σκορπιζόταν στους 5 ανέμους η εκτός έδρας νίκη επί της Ντιναμό, αν οι ερυθρόλευκοι δεν έπαιρναν το συγκεκριμένο στην έδρα τους, για να έχουν τα περιθώρια να κάνουν την λογική ήττα στο Μόναχο μετά και να παίζουν με αρκετά αποτελέσματα – άσχετα να δεν τους βγήκε τελικά – το final countdown με την Άρσεναλ στο επιμύθιο της διαδικασίας.
Την Πέμπτη η Άντερλεχτ είναι πάλι κάτι σαν… Ντιναμό. Κατώτερη του Ολυμπιακού και με ταξιδεμένο στις αποσκευές των παικτών της από τη βελγική πρωτεύουσα ένα σκορ νίκης που δεν την εξασφαλίζει σε τίποτα. Το 1-0 δεν το εύχεται άλλωστε κανένας προπονητής που η ομάδα του είναι οικοδέσποινα στο πρώτο μπαρούτι. Όλοι μιλούν για 2-0 σκορ ασφαλείας.
Έχει εξάλλου «προκαλέσει» τους ερυθρόλευκους τόσο το αποτέλεσμα, που ο Τσόρι έδωσε από την αρχή της εβδομάδας το κατάλληλο σύνθημα, φωνάζοντας «παραέξω» ότι πρόκειται για «τελικό». Το στίγμα αυτό είναι μέσαις άκραις. Ο Ολυμπιακός παίζει το σημαντικότερο φετινό παιχνίδι του.
Και λογικά ο ανώτερος, η καλύτερη ομάδα, δεν αγχώνεται από κάτι τέτοια. Πεισμώνει και «ντοπάρεται» για να το δείξει στο γήπεδο.
Αρκεί τώρα να έχει διδαχθεί ο πρωταθλητής από τα σφάλματα και τις παραλείψεις του πρόσφατου παρελθόντος. Πώς δηλαδή χάρισε στην Άντερλεχτ τη νίκη την περασμένη Πέμπτη, γιατί δεν υπήρχαν τα εναλλακτικά σχέδια και οι σωστές κινήσεις στα παιχνίδια που η ροή τους γύρισε σε αρνητικό πρόσημο γι’ αυτούς.
Είναι βραδιές αυτές που πλεονασματικά της ανωτερότητας και της μεγαλύτερης κλάσης μιας ομάδας από μια άλλη, επιβάλλεται να βγουν στον αγωνιστικό χώρο και τα «σπαθιά» της εμπειρίας. Η πείρα είναι εκείνη που όση ψυχολογική προετοιμασία κι αν έχει προηγηθεί από τον προπονητή προς τους παίκτες, την κρίσιμη στιγμή ενεργοποιεί τις αισθήσεις και την σκέψη σαν αυτόματος πιλότος.
Μία, δύο, τρεις, είσαι πια μαθημένος σε αναποδιές και κατά συνέπεια είναι υποχρέωση σου να ξέρεις να αντιδράς και να γυρίζεις δεδομένα, καταστάσεις και εντυπώσεις.
Ο Ολυμπιακός δεν θα δικαιολογείται, αν παρ’ ελπίδα, δεν του «πάει» για λίγο ή για ένα διάστημα του ο αγώνας και μείνει χωρίς ρελάνς. Και δεν θα δικαιολογείται να αποκλειστεί από μια ομάδα που – σημειώστε το – αν οι συνθήκες την αναγκάσουν να περιορίσει την τακτική και να εξέλθει από το καβούκι της, θα… φάει πολλά!

Ο απλά καλός, με όρεξη και ρυθμό, συγκέντρωση και προσοχή Ολυμπιακός του Champions League – προσέξτε τι λέω: ο απλά καλός Ολυμπιακός, όχι ο σούπερ – με στοιχειώδη τύχη που κι αυτή χρειάζεται και όχι και κόντρα βέβαια διαιτησία σαν του Μπέμπεκ στο «Κονστάν Βάντεν Στοκ», λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Πέμπτης θα γεύεται τη χαρά της πρόκρισης στους «16».
  • Μετά από την ήττα στις Βρυξέλλες έγραφα και επαναλαμβάνω: Αυτά τα παιχνίδια και τις προκρίσεις τα παίρνεις με Τσόρι, Κασάμι, Καμπιάσο (ο Μιλιβόγεβιτς δεν ήταν καλός τελευταία, με ΑΕΚ και Άντερλεχτ)…
Και επειδή ο Φορτούνης είναι ο πολυτιμότερος παίκτης σου στη σεζόν, τον… στριμώχνεις με Ντομίνγκες, προσαρμόζοντας αναγκαστικά τις συνήθειες στο στήσιμο και θυσιάζοντας ακραίο κυνηγό αν χρειάζεται.
πηγη : sportit.gr / Δημοσθενης Καρμοιρης


Share on Google Plus

About typo spor

Είμαστε Καθημερινά μαζί σας και Θέλουμε την Κρίση, την Κριτική, την Συμβολή την Υπόδειξη και τη Συμμετοχή σας.Το Portal μας typospor.gr είναι Ανοικτό σε όλους σας."Συνεχίζουμε να συντονιζόμαστε μαζί σας."Με το Μεράκι,την Ορμή και την “Τρέλα” του 1998.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου