Θεοδωρος Χαραγκιωνης : το τοπίο της 'Υποθεσης ΧΡΩΠΕΙ ' και τα όσα συνέβησαν..

Το όνομα του Θεόδωρου Ν. Χαραγκιώνη αποτελεί σημείο αναφοράς για όλη την Ελλάδα. Εκτελεστικός Πρόεδρος του Ομίλου «Χαραγκιώνη», Πρόεδρος της Sierra Charagionis και Πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής ICSC. Η υπογραφή του «εγγυάται» κάθε μεγάλο έργο στη χώρα, ιδίως στον κλάδο της ανάπτυξης ακινήτων. Ακόμη και εκείνοι που δεν τον ξέρουν προσωπικά, σίγουρα έχουν ακούσει γι’ αυτόν. Είτε από κάποια μεγάλη επένδυση (όπως αυτή που έγινε πριν λίγο καιρό στο κτίριο της Η&Μ στην Βασ. Γεωργίου στον Πειραιά), είτε για το Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτων, είτε γιατί είναι ο «πρωταγωνιστής» της υπόθεσης των οικοπέδων ΧΡΩΠΕΙ στο Νέο Φάληρο. Οι ρίζες του (γεννήθηκε στην Καστέλλα), του δίνουν ένα «αέρα» ντόμπρο, Πειραιώτικο. Οι γνώσεις και οι εμπειρίες του αποπνέουν μια εικόνα ανθρώπου που έχει το «know how». Πίσω όμως απ’ όλα αυτά, κρύβεται ο ξεχωριστός Θεόδωρος Χαραγκιώνης, που πάει από νωρίς στο γραφείο του, εργάζεται σκληρά ακόμη και τα Σαββατοκύριακα, απολαμβάνει όμορφες στιγμές με καλούς φίλους και επισκέπτεται συχνά το πατρικό του στην Καστέλλα γιατί τον ηρεμεί. Για πρώτη φορά, αποφασίζει να μιλήσει ανοιχτά για όλα! Για τα σχέδιά του, τον Πειραιά, το Νέο Φάληρο, την ΧΡΩΠΕΙ…

*Συνέντευξη στον Κώστα Παναγιωτάκη

-κ. Χαραγκιώνη, αφού σας ευχαριστήσω για την επικοινωνία και για τη διάθεση να μιλήσετε στην εφημερίδα μας για πρώτη φορά, θα ήθελα – αρχικά – να μου κάνετε μια συνοπτική παρουσίαση του Ομίλου σας αλλά και των τομέων που δραστηριοποιείστε, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα.
Σας ευχαριστώ και εγώ με τη σειρά μου για το ενδιαφέρον σας. Ο Όμιλός μας έχει διευρυμένη και στοχευμένη δραστηριότητα. Πραγματοποιούμε νέες μισθώσεις ακινήτων μετατρέποντας υφιστάμενα ακίνητα σε λειτουργικούς χώρους. Όπως γνωρίζετε, τραπεζικός δανεισμός δεν υπάρχει πια άρα προσπαθούμε, με ελάχιστες επενδύσεις, να πάρουμε υφιστάμενα ακίνητα και να δώσουμε σε αυτά νέες χρήσεις, όπως για παράδειγμα έγινε με το κτίριο της H&M στη Β. Γεωργίου, στον Πειραιά και με πολλά άλλα. Επίσης, δραστηριοποιούμαστε στη διαχείριση σταθμών αυτοκινήτων. Στον Πειραιά έχουμε τρείς πολύ καλούς σταθμούς και άλλους επτά στην ευρύτερη Αθήνα. Το τρίτο αντικείμενό μας είναι το λιανικό εμπόριο ειδών πολυτελείας. Εκεί παρατηρείται μια συρρίκνωση, λόγω της περιορισμένης εισοδηματικής κατάστασης των Ελλήνων. Το τέταρτο είναι ο βιομηχανικός και ηλεκτρονικός εξοπλισμός των επιχειρήσεων. Η Χρονογραφική ΑΕ είναι leader στην αγορά. Συνεργαζόμαστε με Κινέζους και Ιάπωνες προμηθευτές.
-Διεθνείς διακρίσεις, συνεργασίες εντός και εκτός Ελλάδας και πολλές εμπειρίες σε επαγγελματικό επίπεδο. Θα ήθελα να μου πείτε, κατά τη γνώμη σας, ποιο είναι το «κλειδί» εκείνο που ανοίγει «πόρτες επιτυχίας».
Κοιτάξτε, για να είμαστε ρεαλιστές, η επιτυχία ποτέ δεν έρχεται από μόνη της. Όλα έχουν να κάνουν με υψηλό επαγγελματισμό. Τι σημαίνει για εμάς υψηλός επαγγελματισμός; Επιμόρφωση. Εγώ μετά το Μετσόβιο, έχω κάνει σε τρία πανεπιστήμια του εξωτερικού, στο Harvard, στο Stanford και στο London Business School. Έχω περάσει από πολλά στάδια εξειδίκευσης. Δεν πρέπει να σταματάς την επιμόρφωσή σου. Λέξη «κλειδί»: Σκληρή εργασία. Για εμένα το Σάββατο είναι εργάσιμη ημέρα, δεν υπάρχει πενθήμερο. Πολλές φορές τις Κυριακές παίρνω τις συμβάσεις στο σπίτι μου, τις μελετάω και έρχομαι στο γραφείο. Σκληρή, λοιπόν, εργασία, επιμόρφωση, υψηλός επαγγελματισμός και διάθεση ανάληψης επιχειρηματικού κινδύνου.
- Υπάρχουν σήμερα ευκαιρίες στην αγορά;
Οι ευκαιρίες δεν σταμάτησαν ποτέ. Για όποιον θέλει και έχει «ανοιχτές τις κεραίες του», υπάρχουν ευκαιρίες…
-Διάβασα μια φράση που είχε πει ο Ιδρυτής του Ομίλου σας, Νικηφόρος Θ. Χαραγκιώνης, πριν πολλά χρόνια. «Ο οποιοσδήποτε μπορεί να πετύχει αρκεί να το θέλει. Γύρω μας υπάρχουν πάντα ευκαιρίες…». Σκεπτόμενος τη σημερινή κατάσταση στη χώρα μας, εξακολουθείτε να υιοθετείτε αυτή την άποψη;
Ο πατέρας μου είχε απόλυτα δίκιο. Ισχύει και σήμερα, αρκεί να ισχύουν οι πιο πάνω προϋποθέσεις που σας είπα. Τις δουλειές τις κάνουν οι άνθρωποι… Tην ίδια δουλειά την κάνει ένας και αποτυγχάνει, την ίδια δουλειά την κάνει άλλος και την φτάνει στα ύψη.


-Γνωρίζω ότι ταξιδεύετε συχνά. Τι είναι “αυτό” που, κατά τη γνώμη σας, λείπει σήμερα από την Ελλάδα συγκριτικά με άλλες χώρες;
Δύο πράγματα μας λείπουνε, η τάξη και ο αλληλοσεβασμός μεταξύ πολίτη και πολιτείας. Αυτά τα δύο μας κρατάνε πίσω. Είμαστε θαυμάσιος λαός, καλοσυνάτοι, φιλόξενοι… αλλά είμαστε άτακτοι. Πρέπει να μας την επιβάλει κάποιος την τάξη και τότε γινόμαστε τέλειοι, όπως έγινε για παράδειγμα τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων. Και εδώ προκύπτει ένα ρητορικό ερώτημα. Όταν η ίδια η πολιτεία δεν σέβεται το μόχθο του πολίτη, πώς απαιτεί από τους πολίτες πειθαρχία και σεβασμό…;
-Το ελληνικό «επιχειρείν», ο κατασκευαστικός κλάδος, το εμπόριο. Τομείς που «μάτωσαν» από την Κρίση. Αν σας ζητούσα μια εκτίμηση της κατάστασης…
Παρά τα αρνητικά νέα, τα οποία διαβάζουμε κάθε τόσο, η οικονομία εξελίσσεται. Σήμερα ο καθένας, μέσα σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, παλεύει να βρει τους δρόμους του. Όλα πλέον στηρίζονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Είναι χαμένοι από χέρι όσοι περιμένουν από το κράτος να βοηθήσει. Τα πράγματα λειτουργούν πλέον εντελώς διαφορετικά…
- Πιστεύετε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στο μέλλον;
Πολλά θα αλλάξουν, γιατί είμαστε προοδευτικός λαός, είμαστε εργατικοί. Υπάρχουν βεβαίως και κάποιοι Βορειοευρωπαίοι που έχουν αντίθετη άποψη για εμάς, ότι δηλαδή είμαστε όλοι τεμπέληδες και περνάμε την ώρα μας στα καφενεία κτλ. Τουναντίον, πιστεύω πως είμαστε εργατικός λαός, ευφυέστατοι, απλώς είμαστε λίγο άτακτοι, αυτό είναι το κακό μας.
- Τί έχετε να πείτε για όλα αυτά τα παιδιά με τα πτυχία που φεύγουν στο εξωτερικό;
Είναι ελληνικός «πλούτος» που χάνεται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταστροφή για μια χώρα από αυτό. Πρέπει να κάνουμε κάτι να αναστραφεί αυτή η κατάσταση.
- Τι θα συμβουλεύατε ένα νέο αν σας ρωτούσε από ποιά βήματα πρέπει να ξεκινήσει για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, με τις σημερινές συνθήκες;
Πρέπει να δει δύο πράγματα. Πρώτoν, ποιό είναι το ταλέντο του… Πολλοί βρίσκουν την εύκολη λύση των bar, των café και του γρήγορου φαγητού. Γεμίσαμε από αυτά! Χωρίς να απαξιώνω την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή, πιστεύω ότι υπάρχουν πάρα πολλά ταλέντα στην αγορά που δεν γνωρίζουν τις ικανότητές τους. Υπάρχουν άνθρωποι τεχνίτες που τους αρέσει να δουλεύουν με τα χέρια. Είναι αλήθεια ότι κάθε αστική και αγροτική οικογένεια ήθελε να δει το παιδί της γιατρό, μηχανικό, δικηγόρο. Η κοινωνία μας όμως έμεινε φτωχή σε τεχνικούς υψηλού επιπέδου. Εάν λοιπόν ένας νέος διαπιστώσει από νωρίς τα ταλέντα του, ας στραφεί σε αυτά και ας πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, υπάρχουν σίγουρα ευκαιρίες. Όπου δεν δώσεις πάθος για σκληρή δουλειά, θα μείνεις μέτριος.
- Πως επιλέγετε τα στελέχη του ομίλου σας;
Έχουμε ένα σύστημα που λαμβάνουμε υπ΄όψιν τέσσερις παραμέτρους. Δηλαδή την κυριαρχικότητα, την επικοινωνία, την τήρηση των κανονισμών και την σταθερότητα. Κάθε θέση απαιτεί ένα ή περισσότερα προσόντα διαφορετικά και πολλές φορές αλληλένδετα μεταξύ τους. Δηλαδή ένας λογιστής, ένας οικονομικός διευθυντής πρέπει να είναι σταθερός και να τηρεί τους κανόνες. Η προϊσταμένη marketing πρέπει να είναι επικοινωνιακή, οι managers πρέπει να είναι κυριαρχικοί και επικοινωνιακοί συγχρόνως. Μέσα από interviews βγάζουμε προς τα πάνω τα στοιχεία του ανθρώπου που βλέπουμε απέναντί μας. Κοιτάμε όλες τις παραμέτρους. Για εμάς ακόμη και η ημερομηνία γέννησης του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας παίζει το ρόλο της.  Βεβαίως σημαντική είναι η προϋπηρεσία, οι σπουδές. Δίνουμε μεγάλη βαρύτητα σε αυτά. Κοιτάμε το βαθμό των πτυχίων για να δούμε την επιμέλεια.
-Αυτό στην πράξη και στην πορεία της εταιρείας σας, έχει αποδώσει καρπούς;
Μέχρι την έναρξη της κρίσης η ανάπτυξη της εταιρείας ήταν εκρηκτική. Από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση, με μηδενικό τραπεζικό πλέον νέο δανεισμό, ουσιαστικά τον πρώτο καιρό κάναμε συντήρηση δυνάμεων. Είδαμε πολλούς συναδέλφους μας να βρίσκονται σε πολύ δεινή θέση και σοβαρές εταιρείες να έχουν καταρρεύσει. Εμείς έχουμε βάλει δυνατές βάσεις και ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία.
-Το Μουσείο Αυτοκινήτων είναι μια πολύ ξεχωριστή ιδέα. Πως προέκυψε;
Μέχρι το ΄77 συμμετείχα σε αγώνες αυτοκινήτου κρυφά από τους γονείς μου, με ψευδώνυμο. Έτρεχα με το χαρτζιλίκι μου. Για να έχω οικονομικούς πόρους έπρεπε να πηγαίνω καλά σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Ειδικά στους αγώνες έπρεπε να βρίσκω χορηγούς και αυτό συνέβαινε μόνο εάν είχα αγωνιστικές επιτυχίες. Μάλιστα το ΄77 που ήταν η καλύτερή μου χρονιά, αφού κάλυψα από τις χορηγίες τα έξοδα των αγώνων, έβγαλα και λεφτά! Έτρεχα σε αγώνες με νορμάλ αυτοκίνητα γιατί η οικονομική μου δυνατότητα ήταν περιορισμένη και γιατί δεν μου άρεσε η ιδέα πως έρχεται ένας ευκατάστατος, παίρνει ένα ισχυρό αυτοκίνητο και συνθλίβει τον ανταγωνισμό. Έτσι, εμπνευστήκαμε μαζί με τον μακαρίτη, τον αείμνηστο Άρη Σταθάκη και τον «ΙΑΒΕΡΗ» και ζητήσαμε από την ΕΛΠΑ να προκηρύξει πρωτάθλημα «ενιαίου τύπου». Δηλαδή τρέχαμε όλοι με τα ίδια ακριβώς αυτοκίνητα όποτε δεν επιτρεπόταν καμία μετατροπή. Πήρα μέρος στα τρία πρώτα πρωταθλήματα, κέρδισα το τρίτο και αυτή ήταν η αρχή. Όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί σταμάτησα. Πήρα ένα παλιό δικό μου αυτοκίνητο και μια παλιά jaguar του πατέρα μου. Αυτά ήταν τα πρώτα. Βρέθηκα να έχω μαζέψει 25 αυτοκίνητα από την φτωχή τότε ελληνική αγορά, μέχρι το΄90 και είπα πως τόσα αυτοκίνητα είναι μια τεράστια υπερβολή, πρέπει να σταματήσω αλλιώς, θα γίνω σκλάβος των αγαθών… Δεν θα προλαβαίνω ούτε να τα χαρώ, ούτε να τα δω, ούτε να τα φτιάξω. Εκεί λοιπόν που τα σκεφτόμουν αυτά με ενημέρωσαν ότι η AUTO MEMOS στην Καλλιθέα, που ήταν από τους μεγαλύτερους συλλέκτες τότε στην Ελλάδα, πουλούσε όλη της την συλλογή. Τα 25 λοιπόν αυτοκίνητα έγιναν 50. Είχαμε 2 χρόνια διαπραγματεύσεις μέχρι να κλείσει η συμφωνία, οφείλω να πω ότι ο πατέρας μου με βοήθησε πολύ σε αυτή την εξαγορά. Έτσι ήρθε η ιδέα και ο στόχος του μουσείου αυτοκινήτου. Από εκεί και πέρα έπρεπε να βρω χώρο. Βλέπετε για να γίνει ένα μουσείο έπρεπε να έχει κάτι ιδιαίτερο. Δεν μου άρεσε η μετριότητα ή το συνηθισμένο. Λέω, εφόσον ερχόμαστε στη χώρα μας συνήθως δεύτεροι, ας κάνω κάτι που τουλάχιστον να είναι πρωτοποριακό. Ήθελα το μουσείο να φτιαχτεί σε σημείο που να υπάρχει πολιτισμός, να είναι προσβάσιμο με όλα τα συγκοινωνιακά μέσα και να είναι μεγάλο. Η πρώτη περιοχή που βρήκαμε ήταν στην Πλάκα, βρήκαμε 15 οικόπεδα. Αλλά το έργο εκεί καθυστερούσε λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων και έτσι ήρθαμε εδώ, Ιουλιανού 33-35 και Γ” Σεπτεμβρίου. Δίπλα μας έχουμε το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Μετσόβειο Πολυτεχνείο και εξυπηρέτηση από σχεδόν όλα τα μέσα σταθερής τροχιάς. Καταφέραμε και μαζέψαμε στο κέντρο της Αθήνας τέσσερα στρέμματα, οικόπεδο – οικόπεδο μέχρι να υλοποιήσουμε το στόχο μας. Φτιάξαμε ένα τεράστιο parking το οποίο είναι το πιο φιλικό στη χώρα. Δημιουργήσαμε χώρους ανοικτούς στο κοινό, βάλαμε πράσινο. Φτιάξαμε μια πλατεία με παιδική χαρά, ήρθε ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης, μας συνεχάρη και είμαστε πολύ υπερήφανοι για αυτό, ενώ για την πλατεία έχουμε βραβευθεί για «τη διαρκή δέσμευση και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο». Επίσης το parking αυτό έχει οχτώ ορόφους, με το μισό κτίριο να είναι κάτω από τη γη. Προτιμήσαμε να χάσουμε δύο θέσεις σε κάθε όροφο για να κάνουμε ένα μεγάλο άνοιγμα ώστε να μπαίνει φυσικό φως μέσα, δηλαδή να κατεβαίνεις στο υπόγειο και να βλέπεις τον ήλιο.
- Υπάρχει δηλαδή μία «προσωπική ματιά» σε όλα.
Σχεδιάζω εγώ τα κτίρια και υπάρχει βεβαίως αρχιτεκτονικό τμήμα που με βοηθάει.
- Αισθάνεστε δικαιωμένος από την πορεία τόσων ετών;
Το όνειρο κάθε πατέρα είναι να δει το παιδί του να συνεχίζει. Ο πατέρας μου υπήρξε ένας πολύ ικανός και εργατικός άνθρωπος. Ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας, μου λέει για τον δικό μας κλάδο γίνε πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονα παίρνεις όποιον θέλεις. Είναι αλήθεια, τελείωσα πολιτικός μηχανικός, δεν έκανα ποτέ μου στατική μελέτη και διαπίστωσα στη δουλειά πως η αρχιτεκτονική είναι απαραίτητη για να μπορέσεις να κάνεις κτίρια ανθρώπινα. Για να γίνει αυτό λοιπόν έπρεπε να μάθω ακόμα περισσότερα πράγματα. Κόπιασα πολύ. Ποτέ ο πατέρας μου δεν είχε καμία αντίρρηση στο να κάνω τα βήματα που επιθυμούσα στα θέματα μεταπτυχιακών σπουδών. Ξεκίνησα ως project manager μέσα στη δουλειά, μετά έγινα διευθύνων σύμβουλος και μετά πρόεδρος, είχα μια λογική εξέλιξη που πιστεύω δεν έγινε από νεποτισμό.
- Ας πάμε στο κομμάτι του Πειραιά. Πως βλέπετε την εικόνα της πόλης μας σήμερα;
Ο Πειραιάς είναι μια πανέμορφη πόλη, αλλά είναι μια άτακτη πόλη. Μια πόλη που δεν την σέβονται οι κάτοικοί της και φαντάζομαι ότι τον τόνο του σεβασμού πρέπει να τον δίνει κατ΄αρχήν η εκάστοτε δημοτική Αρχή.
- Ποιά θεωρείτε πως είναι τα πλεονεκτήματα αυτής της πόλης και ποιά τα μειονεκτήματα;
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι η ομορφιά της, που μπορεί να γίνει ένας πόλος έλξης και ένα μητροπολιτικό κέντρο για την νοτιοδυτική Αττική. Επίσης πιστεύω πάρα πολύ στο όφελος που φέρνει η Cosco. Τεράστιο όφελος. Και είμαι πανευτυχής που μιλάμε για Κινέζους, γιατί αν ήταν για παράδειγμα Αμερικάνοι, φαντάζομαι τι δυσκολίες θα είχαν για να πετύχουν ό,τι πέτυχαν οι Κινέζοι. Η Cosco μας έβαλε στον διεθνή χάρτη του εμπορίου, πολύ σημαντικό. Οι επενδύσεις που κάνει εδώ και η προσφορά της στην οικονομία είναι τόσο θετικά στοιχεία που στον Πειραιά και στη χώρα ολόκληρη, προσφέρει μια ιδιαίτερη δυναμική.
- Θεωρείτε πως ο Πειραιάς είναι χτισμένος άναρχα;
Ο Πειραιάς δεν είναι άναρχα χτισμένος. Έχει ένα πολεοδομικό σύστημα, τύπου σχάρας, το οποίο ήταν της μόδας κάποια εποχή αλλά σήμερα θεωρείται ξεπερασμένο. Τελευταία έχουν γίνει παρεμβάσεις δηλαδή το φάρδεμα των πεζοδρομίων στη Νοταρά, στη Σωτήρος κλπ. Άλλαξε κάπως η πόλη. Βλέπουμε τελευταία μια «ανάσα» και μια ανάπτυξη στην Τρούμπα. Θετική για εμένα και η μονοδρόμηση του περιφερειακού στην Πειραϊκή. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Πειραιά ήταν και είναι το κυκλοφοριακό. Αλλά το κυκλοφοριακό επιτείνεται από την μη παρουσία ελεγκτικών μηχανισμών. Δεν μπορεί η Γούναρη, η βασική είσοδος του λιμανιού, να έχει παράνομο παρκάρισμα. Είναι θέμα εφαρμογής των νόμων. Για παράδειγμα, πηγαίνετε στον Πύργο, δείτε την περίμετρο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη εγκατάλειψη (αν και πληροφορήθηκα ότι κάποιες βελτιώσεις γίνονται τελευταία). Περπατήστε στην Τσαμαδού. Αυτός που θα βρεθεί στην πίσω πλευρά του Πύργου βρίσκει κάδους σκουπιδιών και παρκαρισμένα όπως -όπως αυτοκίνητα. Πολλοί, λόγω των συνθηκών, αναγκάζονται να περπατάνε στο δρόμο. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα αν γίνει ένα ατύχημα την ευθύνη αναλαμβάνει το Δημόσιο. Εδώ αυτά περνάνε στα ψιλά γράμματα…


- Επειδή μου μιλήσατε για τον Πύργο. Βάσει της εμπειρίας σας τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουμε με αυτόν; Έχει βγει σε διεθνή διαγωνισμό αλλά κανένα ενδιαφέρον…
Είναι πάρα πολλά τα κακά με τον Πύργο κάτω στο λιμάνι. Οι ουρανοξύστες στις σύγχρονες πόλεις κατασκευάστηκαν για να επιδεικνύουν την οικονομική ισχύ της πόλης. Το να έχουμε στον Πειραιά έναν μοναδικό ουρανοξύστη, μίζερο με μια πρόσοψη που καταρρέει, καλύτερα να αποφασίσουμε να βγάλουμε τους 10 τελευταίους ορόφους, να φαίνεται απλώς ως ένα ψηλό κτίριο δίπλα στα άλλα και να αποφασίσουμε για τη χρήση. Είχαμε προτείνει παλαιότερα το σενάριο να πάει το υπουργείο Εργασίας εκεί. Ο Πειραιάς έχει διευρυμένη εργατική τάξη. Θα ήταν ένας ιδανικός προορισμός…
- Γιατί πιστεύετε πως οι Ναυτιλιακές εταιρείες εγκαταλείπουν την πόλη;
Το που θα πάει το γραφείο κάθε επιχείρησης το αποφασίζει ο διοικητής της ο οποίος λαμβάνει υπόψη πολλές παραμέτρους αλλά κυρίως τις οικονομικές συνέπειες που προκύπτουν από τη θέση της εταιρείας. Ξεχάστε τους ρομαντισμούς. Τι πρέπει να πράξει δηλαδή ένα επιχειρηματίας που βλέπει πως η πόλη του δεν τον σέβεται και δεν είναι προσβάσιμη; Δεν έχει μόνο ο Πειραιάς θάλασσα. Ας φροντίσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα κρατήσουν στην πόλη τις επιχειρήσεις. Στο χέρι όλων μας είναι.
-Εφόσον λοιπόν διαχειρίζεστε χώρους στάθμευσης θα ήθελα να μου πείτε την άποψή σας για το πως λύνεται ένα κυκλοφοριακό πρόβλημα μιας πόλης όπως ο Πειραιάς
Σας είπα πριν για την «τάξη» και την τήρηση των νόμων. Θα προσθέσω πως το κυκλοφοριακό πρόβλημα σε μια σύγχρονη πόλη λύνεται με σωστά μέσα μαζικής μεταφοράς. Το ΜΕΤΡΟ σίγουρα θα βοηθήσει τον Πειραιά. Πιστεύω ότι ακόμη και το ΤΡΑΜ θα βοηθήσει και ας διαμαρτύρονται κάποιοι. Ενδεχομένως, έπρεπε από την αρχή να είχε έναν καλύτερο σχεδιασμό, να σκεφτόντουσαν δηλαδή και την πρόσβαση στα νοσοκομεία. Ο Πειραιάς έχει περιοχές όπως η Καστέλλα, το Φάληρο, τα Καμίνια που πρέπει να συνδέονται άμεσα με το κέντρο και το λιμάνι. Όσο για τους χώρους στάθμευσης είναι αναγκαίοι σε μια πόλη όπως ο Πειραιάς. Ελεύθεροι – και να το θέλαμε – δεν υπάρχουν. Ούτε λύση είναι η νοοτροπία του «παρκάρω όπου βρω». Δεν πιστεύω ότι ο Πειραιάς μπορεί να βρει εύκολες λύσεις για το κυκλοφοριακό του πρόβλημα. Εστιάζοντας στη βελτίωση των μέσων μεταφοράς σταθερής τροχιάς και στην καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών, σίγουρα κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο.
- Μου μιλήσατε για χώρους πρασίνου του Πειραιά…
Να είμαστε ρεαλιστές. Ο Πειραιάς έχει ένα θείο δώρο, που είναι η θάλασσα του. Βεβαίως υπάρχουν γειτονιές οι οποίες πνίγονται. Γνώμη μου είναι πως αν είχε αξιοποιηθεί το παραλιακό μέτωπο και προχωρούσε η ανάπλαση στο Ελληνικό, θα μπορούσε η πολιτεία με κάποια κεφάλαια από την πώληση του Ελληνικού να αγοράσει μικρές εκτάσεις κατάλληλες για τοπικά πάρκα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές όπως λ.χ. τα Καμίνια ή τα Μανιάτικα. Δυστυχώς η ευκαιρία αυτή χάθηκε αφού από το 2001 το «Ελληνικό» απλώς το κοιτάμε και τώρα η κρίση δεν αφήνει περιθώρια για τέτοια διαχείριση των προσόδων από την πώληση του Ελληνικού. Λάθος μεγάλο από πλευράς πολιτείας. Έπρεπε να είχε τρέξει τις διαδικασίες νωρίτερα. Ο Πειραιάς έχει ανάγκη από τοπικά πάρκα στην καρδιά των πυκνοκατοικημένων περιοχών του. Επίσης, δείτε την κατάσταση στο «πάρκο» γύρω από το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πλήρης εγκατάλειψη. Θέλω στο σημείο αυτό να καταθέσω μια εμπειρία που είχα από τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Καμίνη. Μου είπε πως το πεδίον του Άρεως τον έβαλε σε πολύ μεγάλο μπελά γιατί του το παρέδωσαν ημιτελές. Αλλά και τελειωμένο να ήταν είναι τέτοια η δαπάνη για τη συντήρηση του πρασίνου, το φωτισμό και τη φύλαξη, που δεν έχει τους πόρους ο δήμος να το κάνει με τα δικά του μέσα. Στα δικά μας οικόπεδα ΧΡΩΠΕΙ προτείνουμε ένα μεγάλο κομμάτι να είναι πράσινο, με δική μας υποχρέωση για συντήρηση, φωτισμό και φύλαξη.
-Πώς βλέπετε το Νέο Φάληρο;
Το Ν. Φάληρο έχει μια θαυμάσια ιστορία. Ξεχωριστή περιοχή με μια αύρα «άλλης εποχής». Δυστυχώς, σταδιακά έχασε τον χαρακτήρα του και κάποια εξαιρετικά κτίρια στην παραλία κατεδαφίστηκαν. Με τα χρόνια μετετράπη σε πολυκατοικιούπολη. Πιο άνετη από τα Καμίνια βεβαίως, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν έπρεπε να είναι έτσι όπως είναι σήμερα. Έχασε την ευκαιρία να πάρει «ανάσες» μέσα από τη διατήρηση των παλαιών κτιρίων που θα έδιναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
-Πάμε τώρα σε ένα θέμα που όλοι περιμένουν να διαβάσουν από αυτή εδώ τη συνέντευξη. Ο χώρος των οικοπέδων ΧΡΩΠΕΙ στο Νέο Φάληρο. Λέγονται και γράφονται πολλά εδώ και χρόνια… Από το πώς αποκτήθηκε από την εταιρεία σας, μέχρι το τι ζητάτε. Δεν έχει καταγραφεί όμως ΠΟΤΕ δημοσίως η δική σας θέση. Ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα, δεν νομίζετε;
Καταρχήν, πως αποκτήσαμε την έκταση. Η Εθνική Τράπεζα προπαραμονές Ολυμπιακών Αγώνων ρώτησε την πολιτεία αν ενδιαφέρεται για Ολυμπιακή χρήση. Η πολιτεία απάντησε: Δεν ενδιαφέρομαι. Έγινε διεθνής πλειοδοτικός διαγωνισμός με σκοπό την πώληση. Στον διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό μπορούσε να συμμετάσχει και ο Δήμος Πειραιά αν ήθελε, πράγμα που δεν έγινε. Πήγαμε δύο στον διαγωνισμό, εμείς δώσαμε 8 δισ. δρχ, ο άλλος έδινε 6,7 δισ. δρχ. Το πήραμε εμείς και μαζί με τους φόρους μας στοίχισε 9 δισ. δρχ. Πληρώσαμε και ξεκινήσαμε αμέσως τις συζητήσεις για την ανάπτυξη του ακινήτου λέγοντας τις ιδέες μας σε μια πολιτεία που δεν ήξερε τότε τι σημαίνει εμπορικό κέντρο. Σήμερα είναι γνωστό τι σημαίνει εμπορικό κέντρο. Μάλιστα προτείναμε στον τότε δήμαρχο κ. Αγραπίδη να μεταφέρουμε κόσμο και φορείς στην Πορτογαλία, στην Ισπανία να δούνε εμπορικά κέντρα και μας απάντησε ότι αν μας πάτε εκεί θα μας κατηγορήσουν ότι μας κάνετε δώρο! Η αγορά αυτή έγινε το 1999. Κανονικοί τίτλοι ιδιοκτησίας, τα ΧΡΩΠΕΙ μας ανήκουν και με το νόμο. Το τονίζω, καθώς ακούω πολλά κατά καιρούς ότι δηλαδή δεν τα είχαμε αγοράσει. Η δημοτική Αρχή προκειμένου να εμποδίσει οποιαδήποτε οικοδομική εργασία, ζητούσε αναστολή εκτελέσεως οικοδομικών εργασιών. Η αναστολή συνήθως επιτρέπεται για 6+6 μήνες (εύλογος χρόνος), μέχρι στιγμής έχει φτάσει τα 4,5 χρόνια (!) δείχνοντάς μας πόσο μη σοβαρή είναι η πολιτεία στο να σεβαστεί τους νόμους που η ίδια έχει θεσπίσει. Μετά από αυτό, έφτασα απογοητευμένος στους διεθνείς συνεταίρους μας και τους πρότεινα να κάνουμε κάτι άλλο… Μου είπαν εφόσον θέλετε να κάνετε κάτι άλλο, ας το κάνει μόνη της η Ελληνική πλευρά. Ο χώρος είναι πρακτικά 2 μεγάλα οικόπεδα, 33 στρέμματα πίσω και 12 εμπρός. Για τα 33 τα πίσω ισχύει το καθεστώς αστικού πρασίνου. Τι σημαίνει αστικό πράσινο; Ότι σου δίνουν συντελεστή δόμησης χαμηλότερο από ότι ισχύει στην γύρω περιοχή και σου λένε προχώρα ο, τι θέλεις αλλά βασικός χαρακτήρας θα είναι το πράσινο, με παράλληλες εγκαταστάσεις όπως εστιατόρια, καφέ κτλ. Για τα μπροστινά οικόπεδα δεν υπήρχε άλλος περιορισμός εκτός από το να γίνει ένα υπέργειο πάρκινγκ. Τότε λοιπόν είπαμε στους συνεργάτες μας, εμείς θα το αγοράσουμε το μερίδιό σας γιατί σκοπεύουμε να το κάνουμε νοσοκομείο. Ήρθαμε σε επαφή με το ΙΑΣΩ που ήθελε να κάνει μαιευτήριο στον Πειραιά, πήραμε έγκριση από το ΥΠΕΧΩΔΕ και πήραμε και έγκριση από τη δημοτική Αρχή ότι μπορεί να γίνει μαιευτήριο. Τότε μας πληροφόρησαν ότι ένα άλλο μαιευτήριο το ΡΕΑ είχε «κόντρα» με το ΙΑΣΩ και γινόταν αγώνας δρόμου ποιός θα προλάβει να κάνει πρώτος μαιευτήριο στο νότο. Και μάλιστα μας προειδοποίησαν πως ο «αγώνας» γίνεται με χτυπήματα κάτω από τη μέση! Προς μεγάλη μας έκπληξη έγινε δημοτικό συμβούλιο το όποιο αποφάσισε στις 10-6-2009, να ονομαστούν και τα 45 στρέμματα κοινόχρηστο πράσινο, που σημαίνει απαλλοτρίωση! Έτσι ουσιαστικά «καταστράφηκε» με μια απόφαση δημοτικού συμβουλίου η δυνατότητα για μαιευτήριο στον Πειραιά. Έτσι το ΡΕΑ πήρε προβάδισμα και έφτιαξε μαιευτήριο στην Λ. Συγγρού. Για μένα η απόφαση αυτή του δημοτικού συμβουλίου ήταν «πλήγμα» για τον Πειραιά διότι χάθηκε η ευκαιρία να γεννιούνται στα «χαρτιά» Πειραιωτάκια και κυρίως χάθηκαν θέσεις εργασίας για τους Πειραιώτες και ένα ακόμα λιθαράκι για καθιέρωση του Πειραιά ως μητροπολιτικού κέντρου. Έτσι λοιπόν συνέβη. Αποφασίστηκε απαλλοτρίωση των ΧΡΩΠΕΙ η οποία όμως δεν εκτελέστηκε ποτέ! Μας δόθηκε, λοιπόν, η εντύπωση ότι η συγκεκριμένη απόφαση πάρθηκε τότε, χωρίς πολύ σκέψη με αποτέλεσμα να βοηθηθεί το ΡΕΑ και όχι το ΙΑΣΩ και τελικά να ζημιωθεί η ίδια η πόλη. Εγώ από την πλευρά μου ήμουν και παραμένω ξεκάθαρος. Θέλει ο Δήμος Πειραιά απαλλοτρίωση; Κανένα πρόβλημα! Ας έρθει η πόλη να το πάρει, αν πραγματικά το επιθυμεί, το Σύνταγμα προβλέπει επακριβώς τις διαδικασίες.
-Σκέψη για κάτι αντίστοιχο υπήρχε και για πιο δίπλα, στα οικόπεδα της ΗΒΗ.
Έχω την εντύπωση ότι για την ΗΒΗ ζητήθηκε έγκριση για Γενική Κλινική από την ομάδα του «ΡΕΑ». Είναι κρίμα για τον Πειραιά που δεν έγινε ούτε αυτό το έργο.
-Οι πληροφορίες λένε πως κρατάτε σκληρή στάση για τα ΧΡΩΠΕΙ.
Καμία κίνηση δεν έχει γίνει από πλευράς Δήμου. Πώς μπορούν να λένε ότι εγώ κρατάω σκληρή στάση σε αυτή την υπόθεση; Πάρθηκε μια απόφαση τότε από το Δήμο Πειραιά. Σεβαστή. Αλλά έμεινε στο ράφι! Ο Δήμος δεν επανήλθε ποτέ να υλοποιήσει την απαλλοτρίωση που ο ίδιος κήρυξε.
-Άλλες πληροφορίες λένε ότι δεν τα βρίσκετε στην τιμή.
Δεν μας έχει ρωτήσει ΠΟΤΕ κανένας τι ζητάμε! Δεν έχει τεθεί ΠΟΤΕ θέμα οικονομικό, το ξεκαθαρίζω. Η διαδικασία της απαλλοτρίωσης δεν είναι «τι ζητάμε…». Είναι να πάμε στα δικαστήρια με τα στοιχεία μας, να πάει και η πολιτεία από την πλευρά της και εκεί θα παρθεί η απόφαση που είναι υποχρεωτική και για τις δύο πλευρές. Ο Δήμος απλά δεν έχει κάνει κάτι στον τομέα αυτό και δεν μιλώ για σήμερα που είναι η τρίτη δημοτική αρχή από τότε, μιλώ κυρίως για τη δημοτική αρχή Φασούλα που αποφάσισε την απαλλοτρίωση.
-Οι δικές σας προθέσεις για τα ΧΡΩΠΕΙ, τελικά, ποιες είναι; Για να το ξεκαθαρίσουμε.
Έχουν περάσει 7 χρόνια από τότε που πήραν τη συγκεκριμένη απόφαση και δεν έχει γίνει τίποτα ουσιαστικό. Η απόφαση απαλλοτρίωσης κανονικά έπρεπε μετά από 12 μήνες να έχει χάσει την ισχύ της. Παρ’ όλα αυτά θέλουν απαλλοτρίωση; Καμία διαφωνία! Ας κάνουν απαλλοτρίωση, αλλά ας την κάνουν. Δεν θέλουν απαλλοτρίωση; Τότε να φτιάξουμε το εμπορικό κέντρο. Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι ως επιχείρηση να συνεχίσουμε να κάνουμε τους σχεδιασμούς μας σε μια έκταση που μας ανήκει.

-Ξέρετε όμως, υπάρχουν πιέσεις από κατοίκους και φορείς.
Οι πιέσεις δεν είναι προς εμάς. Είναι προς το Δήμο Πειραιά. Εκείνοι πρέπει να κινηθούν αναλόγως.
-Με τον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη έχετε μιλήσει γι’ αυτό το θέμα;
Έχουμε μιλήσει, μας έχει ακούσει με ιδιαίτερη προσοχή. Ωστόσο δεν υπάρχει κάποια εξέλιξη.
-Με τον πρόεδρο του συλλόγου της Σούδας;
Κάποτε προσπαθήσαμε να έχουμε μια επαφή, δεν είχε θελήσει να μας ακούσει. Έχει συγκεκριμένη θέση και στάση που δεν έχει νόημα να συζητάμε. Πιστεύω όμως ότι αν ήταν σωστά ενημερωμένοι οι κάτοικοι, για το τι χάνουν από τη μη δημιουργία του εμπορικού κέντρου, τότε θα επέλεγαν άλλο δρόμο από εκείνον που τους λέει ο πρόεδρός τους.
-Πώς οραματίζεστε τη λειτουργία αυτού του χώρου;
Επιθυμούμε τη δημιουργία ενός εμπορικού κέντρου, όχι τύπου MALL, διότι είναι εσωστρεφές. Θέλουμε πολύ πράσινο και πολλούς ανοιχτούς χώρους. Σκεφτείτε αυτό και μόνο: Κάποιοι που σήμερα ανοίγουν τα παράθυρά τους και βλέπουν απέναντί τους τους τοίχους της ΧΡΩΠΕΙ, θα τα ανοίγουν στο μέλλον και θα βλέπουν ένα πάρκο σωστό, περιποιημένο, καθαρό, φυλασσόμενο μέρα-νύχτα, γιατί θα είναι η αυλή και η πρώτη εικόνα του εμπορικού μας κέντρου. Θα επιδιώκουμε να το έχουμε «βιτρίνα». Όλοι οι κάτοικοι είναι καλοδεχούμενοι στα εμπορικά κέντρα απλά για τη βόλτα τους. Δεν θα υπάρχει ούτε εισιτήριο, ούτε υποχρέωση αγορών. Επιδιώκουμε να φτιάξουμε ένα «σαλόνι» για την περιοχή, με κλιματιζόμενους χώρους, αίθουσες αναψυχής.
-Για τι ύψος επένδυσης μιλάμε;
Η κατασκευή μόνο δεν θα είναι λιγότερη από 150-200 εκ. ευρώ, ανάλογα με τι θα μας επιτρέψει η πολιτεία να φτιάξουμε.
-Παραμένει ανοιχτό το θέμα του μαιευτηρίου ή όχι;
Όχι. Μιλάμε μόνο για εμπορικό κέντρο.
-Θέσεις εργασίας;
Υπολογίζουμε 3.000 νέες θέσεις εργασίας, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το κομμάτι της κατασκευής. Μόνο προσωπικό καταστημάτων, καθαρίστριες, φύλακες κτλ. Το λιανικό εμπόριο, βλέπετε, έχει τη δυνατότητα να απορροφά τις πιο ευάλωτες οικονομικά ομάδες πληθυσμού, όπως ανειδίκευτους, μητέρες και μαθητές που επιθυμούν μερική απασχόληση κλπ. Να ξέρετε ότι για την συμμετοχή των εμπορικών κέντρων στην ευρωπαϊκή οικονομία έχουν γραφτεί ολόκληρες έρευνες και άρθρα τα οποία και εμείς μελετάμε διεξοδικά.
-Επισκέπτες;
Τουλάχιστον 10 εκ. ανά έτος! Έστω και η “σκόνη” όλων αυτών να μείνει στον Πειραιά είναι σημαντική. Φανταστείτε ένα μικρό ποσοστό από όλους αυτούς τους επισκέπτες να διοχετευθεί στην “καρδιά” της πόλης, τι όφελος θα προκύψει.
-Και τι έχετε να απαντήσετε σε όλους εκείνους που λένε ότι αν γίνει μεγάλο εμπορικό κέντρο εκεί, θα «θυσιαστούν» μικρά εμπορικά καταστήματα;
Απαντάμε με την διεθνή πρακτική. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ιταλίας. Η Ιταλία δεν είχε εμπορικά κέντρα για τον λόγο του ότι για την αδειοδότηση κάθε νέου καταστήματος έπρεπε να γνωμοδοτήσει το τοπικό δημοτικό συμβούλιο, ύστερα από εισήγηση του τοπικού εμπορικού συλλόγου που εφαρμόζει μια πολύπλοκη διαδικασία. Το ’88 έξω από την Cinecittà, πρώτο εμπορικό κέντρο στην Ιταλία, έγινε το Cinecittà due. Φήμες λένε ότι για την αδειοδότηση του βοήθησε και η Μαφία…! Δείτε το αποτέλεσμα. Ο κόσμος το «αγκάλιασε» τόσο, που υπήρξε τεράστια ανάπτυξη και από τότε κάθε σοβαρή ιταλική πόλη επεδίωξε να έχει το δικό της εμπορικό κέντρο. Η Ιταλία φιγουράρει σήμερα ανάμεσα στις πιο ανεπτυγμένες χώρες στα εμπορικά κέντρα στην Ευρώπη. Επιπρόσθετα, η ευρωπαϊκή τάση, βάσει ερευνών, λέει το εξής: Αποτελεσματικά είναι τα εμπορικά κέντρα που δεν γίνονται στην περιφέρεια αλλά μέσα στον αστικό ιστό.
-Δεν θα αλλοιωθεί δηλαδή ο χαρακτήρας του τοπικού εμπορίου;
Θα σας πω αυτό: Στην Ελλάδα η τάση των οικογενειών-γονέων ήταν να αγοράζουν ένα χώρο ή τον «αέρα» αυτού του χώρου για να μπορεί να στηθεί μια επιχείρηση που αργότερα θα περνούσε στα παιδιά. Η διαφορά αυτής της πρακτικής από τα εμπορικά κέντρα, είναι εδώ: τα μισθώματα στο κέντρο του Πειραιά είναι χαμηλά, υπάρχει ποσοστό στο τζίρο και η κίνηση του κόσμου δεδομένη. Σήμερα μια τοπική επιχείρηση απευθύνεται στο Πειραϊκό κοινό. Μια επιχείρηση σε ένα εμπορικό κέντρο, όπως για παράδειγμα αυτό που επιθυμούμε, θα απευθύνεται σε ολόκληρη την Νότια Αττική. Θα έρθει νέος κόσμος από Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα, Π. Φάληρο, Γλυφάδα που μαζί με τις ευρύτερες περιοχές του Πειραιά (Κορυδαλλό, Πέραμα, Κερατσίνι, Σαλαμίνα κτλ), θα δώσουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στην περιοχή και θα ωφεληθεί όλη η πόλη.
-Όταν λέτε οφέλη για την πόλη; Τι εννοείτε;
Όπως σας είπα μιλάμε για ένα εξωστρεφές εμπορικό κέντρο. Όχι κλειστό. Με πλήθος δραστηριοτήτων, εκδηλώσεων, δράσεων προβολής του Πειραιά. Όλα τα εμπορικά κέντρα μπαίνουν στη λογική των προωθητικών δραστηριοτήτων για να προσελκύουν κόσμο. Μέσα και έξω από αυτό θα «διαφημίζεται» η πόλη.
Θα δίνουμε στους επισκέπτες κίνητρα να δουν τις ομορφιές του Πειραιά. Να πάνε στην Καστέλλα, στο Μικρολίμανο, στην Πειραϊκή, στη Φρεαττύδα, στο Δημοτικό Θέατρο, να επισκεφτούν και τους εμπορικούς δρόμους του κέντρου. Ο Πειραιάς έχει να «δώσει» ομορφιές σε κάθε γειτονιά. Και για να είμαι ξεκάθαρος ως προς τα καταστήματα του
κεντρικού Πειραιά, σας είπα. Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν τις νέες τάσεις του κλάδου, ας δουν το παράδειγμα της Ιταλίας. Καταστήματα εντός και εκτός εμπορικών κέντρων, μαζί. Κοινή ανάπτυξη με τη λογική «συγκοινωνούντων δοχείων». Το σύνθημα μας εδώ θα ήταν ένα και κοινό: «ΕΛΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ». Κατανοώ ότι οι άνθρωποι ανησυχούν για κάτι νέο που έρχεται αλλά πολλές φορές μένουν στο φόβο χωρίς να βλέπουν τα πραγματικά οφέλη. Δείτε τι κάναμε, για παράδειγμα, στη Θεσσαλονίκη. Ας ρωτήσουν οι Πειραιώτες τους Θεσσαλονικείς για το Mediterranean Cosmos. Είναι ενθουσιασμένοι! Και δεν έχει αλλάξει τίποτα, ούτε στα μαγαζιά της Τσιμισκή, ούτε πουθενά. Υπήρξε ανάπτυξη και έρχεται κόσμος ακόμη και από τη Βουλγαρία. Άλλωστε εάν φοβόμαστε για τυχόν πτώση στο κέντρο του Πειραιά, δεν θα επενδύαμε πρόσφατα σε τόσο σημαντικά ακίνητα στο κέντρο της πόλης.

-Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη και επειδή, για πρώτη φορά, ακούγεται δημοσίως η άποψή σας για τον Πειραιά και το Ν. Φάληρο, θα ήθελα ένα μήνυμα προς τους ανθρώπους εκείνους που πολλές φορές αναφέρουν το όνομά σας χωρίς να ξέρουν τις προθέσεις σας.

Αυτό που θέλω να πω στην τοπική κοινωνία, ειδικά του Ν. Φαλήρου, είναι ότι τελειώνοντας το έργο του εμπορικού κέντρου στα ΧΡΩΠΕΙ, δεν θα υπάρχει ούτε ένας που θα έχει αντίρρηση γι’ αυτό που κάναμε! Θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.

πηγη : koinoniki.gr
Share on Google Plus

About typo spor

Είμαστε Καθημερινά μαζί σας και Θέλουμε την Κρίση, την Κριτική, την Συμβολή την Υπόδειξη και τη Συμμετοχή σας.Το Portal μας typospor.gr είναι Ανοικτό σε όλους σας."Συνεχίζουμε να συντονιζόμαστε μαζί σας."Με το Μεράκι,την Ορμή και την “Τρέλα” του 1998.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου