Ας το παραδεχτούμε: Η σημερινή αριστερά βρίσκεται σε μια τρομερή εσωτερική σύγκρουση, μεταξύ ενός κόσμου που ήταν κάποτε και ενός κόσμου που ακόμα δεν είναι. Τις περισσότερες φορές φαίνεται να παίζει άμυνα. Και ως αριστερά, δεν το κάνουμε αυτό τρομερά καλά.

Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε μια μακρά μετάβαση από ένα βιομηχανικό σε ένα μεταβιομηχανικό επίπεδο, που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως. Καθώς αυτή η μετάβαση ξετυλίχτηκε τις τελευταίες δύο ή τρεις δεκαετίες του 20ού αιώνα, οι δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες είδαν μια ξεχωριστή επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης, παράλληλα με μια εκπληκτική αύξηση της ανισότητας. Στις αρχές του 21ου αιώνα συνεχίστηκαν αυτές οι τάσεις με την παγκόσμια οικονομική κρίση της περιόδου 2007-2008 που έπληξε σοβαρά τις προηγμένες οικονομίες, χειρότερα ακόμα και από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930.

Πολλές χώρες έχουν ανακάμψει από αυτές τις ζημιές μόλις πρόσφατα, ενώ ορισμένες δεν το έχουν ακόμη καταφέρει. Γι 'αυτό τώρα μιλάμε για πολλές δεκαετίες κακής οικονομικής απόδοσης, ιδιαίτερα επειδή αυτή η κρίση έχει επηρεάσει εκείνες τις κοινωνικές ομάδες με χαμηλές ή μέτριες δεξιότητες, των οποίων τα μέσα διαβίωσης συνδέονται με την παλιά βιομηχανική οικονομία. Οι ελιτ, και στα δεξιά και στα αριστερά, φάνηκαν ανίσχυρες είτε να επιταχύνουν αυτή τη μετάβαση, έτσι ώστε να φτάνει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο για τους περισσότερους ανθρώπους ή να την ωθήσουν πίσω, και να αναζητήσουν νέα μονοπάτια οικονομικής ευημερίας. Έτσι, τα κυρίαρχα κόμματα και οι ηγέτες υποφέρουν, και οι λαϊκιστές αυξάνονται.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Κατά τη γνώμη μου, χρειαζόμαστε μια νέα αριστερά. Οι παλιοί τρόποι δεν πείθουν, έχοντας ξεπεράσει τη χρησιμότητά τους. Ακολουθούν πέντε προτασεις για μια Νέα Αριστερά, με βάση τις νέες πραγματικότητες που αντιμετωπίζομε σήμερα ως ιδεολογικός χώρος.

1. Μια νέα συμμαχία. Ο δυνητικός συνασπισμός του αριστερού χώρου έχει μετατοπιστεί δραματικά καθώς η βιομηχανική εργατική τάξη έχει μειωθεί δραματικά σε αριθμό και κινείται προς τα δεξιά. Περιλαμβάνει τις μειονότητες και τις γυναίκες που εκτιμούν την πτώση των φραγμών στην πλήρη συμμετοχή τους στην κοινωνία και την οικονομία και βλέπουν την προοδευτική κυβέρνηση ως "εγγυητή" της περαιτέρω ανοδικής κινητικότητας. Περιλαμβάνει επίσης τους επαγγελματίες και τους πολύ μορφωμένους που έχουν περάσει σχετικά καλά από τη μετάβαση, υποστηρίζουν τις αναδυόμενες κοσμοπολιτικές αξίες της μεταβιομηχανικής κοινωνίας και βλέπουν την κυβέρνηση ως "πάροχο" βασικών υπηρεσιών και επενδύσεων που χρειάζεται μια τέτοια κοινωνία. Περιλαμβάνει ακόμα τις νεότερες γενιές που υποστηρίζουν αυτές τις νέες αξίες, γνωρίζουν ότι το μέλλον τους βρίσκεται στη μεταβιομηχανική κοινωνία και θέλουν η κυβέρνηση να τους βοηθήσει να βρουν τη θέση τους μέσα σε αυτήν. Και περιλαμβάνει - ή πρέπει να περιλαμβάνει τέλος - μεγάλα κομμάτια της μεταπρατικής εργατικής τάξης που δεν είναι του "κολεγίου", ούτε και του εργασιακού εργαστηρίου (πρεκαριάτο), η κατάσταση της οποίας είναι κάπως καλύτερη σε σύγκριση με τους εργάτες της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής. Η αριστερά δεν μπορεί πλέον να παίζει στα μετόπισθεν, αλλά να βρίσκεται στην πρωτοπορία.

2. Η αριστερά πρέπει να ενώσει. Αυτό δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα. Η άνοδος διαφορετικών, νέων εκλογικών περιφερειών στο νέο συνασπισμό του αριστερού ρεύματος έχει επιτείνει τις πιθανότητες διαίρεσης. Αυτό είναι ιδιαίτερα ορατό στην Ευρώπη, όπου η αριστερή εκλογική δύναμη αποτυπώνεται συχνά σε διάφορα κόμματα (σοσιαλδημοκρατικά, αριστερά σοσιαλιστικά, πράσινα, αριστερά κοινωνικά φιλελεύθερα, αριστερά λαϊκίστικα, κ.λπ.). Η αποτυχία να παρουσιαστεί ένα κοινό μέτωπο είναι η απόλυτη τρέλα. Η εποχή που μία τάση, όπως οι σοσιαλδημοκράτες δυνάμεις για παράδειγμα, μπορούσαν να κυριαρχήσουν πλήρως στην αριστερά και δεν χρειάζονταν συμμάχους έχει παρέλθει. Το ίδιο ισχύει για τους Δημοκρατικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος οι υποστηρικτές του Κλίντον ή οι υποστηρικτές του Σάντερς ή ακόμα και οι στρατηγικοί δρώντες της κινητοποίησης των μειονοτήτων ή οι υπέρμαχοι της λευκής εργατικής τάξης να μπορούν να αναλάβουν το κόμμα και να επιτύχουν μόνοι τους. Για να νικήσουν οι δικαιωματικές πολιτικές, πρέπει να ενωθεί η αριστερά, φέρνοντας όλα τα προοδευτικά τμήματα σε αποτελεσματικές, κοινές συμμαχίες.


3. Καταπολέμηση ανισότητας. Η ιδέα ότι ο καπιταλισμός πρόκειται να λύσει τα συνεχιζόμενα προβλήματα δεν έχει επαληθευτεί. Η ανισότητα έχει αυξηθεί τώρα σε τόσο υψηλά επίπεδα και είναι μη λειτουργική. Συγκρατεί την ανάπτυξη, διατηρεί χαμηλα τα επίπεδα διαβίωσης, αφήνει πίσω της ολόκληρες οικονομικές περιοχές και καταστρέφει απολύτως την υγιή πολιτική. Η αριστερά πρέπει να δεσμευτεί ανεπιφύλακτα σε μια ατζέντα πολιτικής που σπρώχνει προς τα κάτω αυτές τις τάσεις και δεν αποδέχεται το σημερινό μοντέλο του καπιταλισμού.

4. Να προωθηθεί η ιδέα ενός "ανοιχτού κόσμου". Ο κόσμος έχει γίνει πολύ πιο ανοικτός σε πολλά διαφορετικά επίπεδα τις τελευταίες δεκαετίες. Υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ανεκτικότητα και ισότητα ανά φύλο, φυλή και εθνικότητα από ό, τι υπήρχε πριν. Υπάρχουν πολύ περισσότερες συνδέσεις, οικονομικές και άλλες, μεταξύ των λαών του κόσμου και πολύ περισσότερη ανάμειξη πολιτισμών. Αυτό είναι, εξ'ολοκλήρου, μια πολύ καλή συνθήκη και η αριστερά πρέπει να την ενισχύσει. Δεν υπάρχει καμία επιστροφή ούτως ή άλλως σε έναν κλειστό, παραδοσιακά "δεσμευμένο" κόσμο.

5. Κοινωνικό αποτύπωμα τεχνολογικής ανάπτυξης. Ιστορικά, η καπιταλιστική ανάπτυξη καθοδηγήθηκε από συγκρούσεις σημαντικών τεχνολογικών και θεσμικών αλλαγών. Τα πρώιμα, μεταβατικά τμήματα τέτοιων περιόδων είναι συνήθως τραχιά, παρέχοντας συγκρατημένα οφέλη σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Η Βιομηχανική Επανάσταση ήταν έτσι. Οι πρώτες, αρκετές δεκαετίες αυτού του κύματος είχαν τη διάσημη "Παύση του Ένγκελς", όπου οι μισθοί αυξήθηκαν ελάχιστα για τους περισσότερους εργαζόμενους, πριν τελικά ξεκινήσουν να πέφτουν. Οι τελευταίες μας δεκαετίες ήταν παρόμοιες. Αλλά το οικονομικό δυναμικό της σημερινής εποχής, με τις μνημειώδεις τεχνολογικές της αλλαγές, είναι τεράστιο, αν και συγκρατείται από την έλλειψη κοινωνικών επενδύσεων και από τις παρελκυστικές πολιτικές που προωθούνται. Η αριστερά πρέπει να συμβάλλει στην ανανέωση αυτού του δυναμικού και την καθοδήγησή του στην επόμενη μέρα. Η αριστερά δεν πρέπει να φοβάται ένα όραμα για ένα άφθονο, βιώσιμο μέλλον. Μπορεί να γίνει, αλλά μόνο αν αντιληφθεί τις ευθύνες και τον ιστορικό της ρόλο.

© European Progressive, Forum, Social Europe
20.4.18
Share on Google Plus

About typo spor

Είμαστε Καθημερινά μαζί σας και Θέλουμε την Κρίση, την Κριτική, την Συμβολή την Υπόδειξη και τη Συμμετοχή σας.Το Portal μας typospor.gr είναι Ανοικτό σε όλους σας."Συνεχίζουμε να συντονιζόμαστε μαζί σας."Με το Μεράκι,την Ορμή και την “Τρέλα” του 1998.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου