Η ζωή δεν είναι… μόνο μία..!

* ΑΛΛΙΩΣ περίμενα, ότι θα ήταν το πρώτο κείμενο, μετά τη σημερινή επανεμφάνιση μου στο a-sports.gr, που με έχει αντιμετωπίσει άψογα κι αισθάνομαι πολύ μεγάλη υποχρέωση για την όλη στάση του όσο καιρό έλειψα από το γράψιμο.
* ΠΕΡΙΜΕΝΑ, λοιπόν, ότι θα ήταν αφιερωμένο, σε γεγονότα και σε πρόσωπα, που μου στάθηκαν σαν αδέλφια, από την πρώτη στιγμή, που μου συνέβη το τρομερό περιστατικό (Σάββατο 5 Μαρτίου) ως την ημέρα, που οι καταπληκτικοί επιστήμονες, καρδιολόγοι του «Ερρίκος Ντινάν» (Γιώργος Ανδρικόπουλος και Αλέξανδρος Σικιώτης) με «μπαλαντέρ» τον προσωπικό γιατρό και οικογενειακό συγγενή μας, τον Γιώργο Τσάκωνα (καμάρι του «Υγεία») άναψαν το πράσινο φως για εξιτήριο και την παραμονή στο σπίτι μου, έως ότου πατήσω και στα δύο πόδια μου (περί τα τέλη Μαΐου). 
Για πρώτη φορά ξαναβγήκα από το σπίτι μου την Παρασκευή 1 Ιουνίου το μεσημέρι και τι ειρωνεία: Για την κηδεία του Νίκου Παρίση, επί χρόνια βασικού παράγοντα της ΑΕΚ, συνδεδεμένος άμεσα με την πρώτη εποχή της προπονητικής καριέρας του Ντούσαν Μπάγεβιτς στη Νέα Φιλαδέλφεια. Η παραγοντική τετράδα, που γινόταν θυσία για τον Μοσταριανό πρίγκιπα του Νερέτβα, ήταν από τους Νίκο Παρίση, Δημήτρη Τυροβολά, Τάκη Βουδούρη και τον συνδεσμιακό Παπαχαριζιάνο. Όλοι τους ήταν στο Κοιμητήριο του Ζωγράφου για το ύστατο αντίο στο Νίκο. Έλειπε αναπόφευκτα ο Ντούσαν, γιατί έφυγε αδειούχος στο Μόσταρ και γιατί δεν φανταζόταν ότι ο επιστήθιος φίλος του θα έσβηνε σαν το κερί, «νικημένος» από τον αμείλικτο, βιαστικό, καρκίνο.


* Οφείλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου, ειδικότερα και κυρίως προς ορισμένα πρόσωπα, χάρη στα οποία είμαι σε θέση αυτή τη στιγμή και μπορώ να χαράσσω τις γραμμές του κειμένου της επιστροφής -στην κυριολεξία- στην ζωή, μετά και την 12ήμερη πάλη «στο αλώνι» της Εντατικής στο «Ερρίκος Ντυνάν». ΠΡΩΤΑ προς την σύζυγο μου, Κυριακή, που αντιλήφθηκε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων, ότι αποσυνδέθηκα από το «να αναπνέω» και η «αντίστροφη μέτρηση» είχε φτάσει στο μηδέν. Με τις κραυγές της ξεσήκωσε όλους, που ήταν στην «Ανυφαντού» (κρητική ταβέρνα στο Καματερό). Αστραπιαία η αντίδραση του φίλου μου, καταστηματάρχη, Μάρκου (οπαδού του Παναθηναϊκού). ΔΕΥΤΕΡΟ: Η κατάσταση είχε περιέλθει πλέον στην δικαιοδοσία του Ύψιστου! Χάρη σε Αυτόν εμφανίστηκαν δύο απεσταλμένοι Του «άγγελοι», δύο πελάτες, που δήλωσαν «γιατροί» (αδιευκρίνιστο ακόμη αν ήταν πράγματι...). 
Ο ένας μου έκανε «τεχνητές αναπνοές» και ο άλλος «φιλί ζωής»! Χάρη σε αυτούς συντελέστηκε «το θαύμα», κατά την βούληση του Θεού. ΤΡΙΤΟ: Πάντοτε μέσα στα στενότατα περιθώρια των δευτερολέπτων, έφτασε το ΕΚΑΒ, παράλληλα με τον γιατρό μου, Γιώργο Τσάκωνα, και τον γιό μου, Αντώνη, με την σύζυγο του Βιβή. ΤΡΕΙΣ (!) ανακοπές έπαθα από το Καματερό στο Δημοτικό Νικαίας και από εκεί στο «Ντυνάν». Στον ρόλο του τελικού «σωτήρα άγγελου» ο Γιώργος Τσάκωνας, που αντιμετώπισε ακαριαία, με ισάριθμες ενέσεις, τις ανακοπές κι έτσι έγινε εφικτή η μεταφορά και η εγκατάσταση μου στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του « Ε. Ντυνάν», προς το οποίο κινητοποιήθηκαν και η ΕΣΗΕΑ (έχω τάξει λαμπάδα, στην Τήνο, για την συγκλονιστική πρόεδρο κα Μαρία Αντωνιάδου) και ο ΕΔΟΕΑΠ (όλοι τους υπέροχοι)!
* ΑΜΕΤΡΗΤΑ τα «ευχαριστώ» και απέραντη η ευγνωμοσύνη προς όλους τους συναδέλφους, που ενδιαφέρθηκαν παντοιοτρόπως, ΕΠΙΣΗΣ προς επώνυμους γενικότερα από τον αθλητικό και κοινωνικό χώρο, όπως από την έντονα συναισθηματική διευθύντρια του «ΦΩΤΟΣ», την κα Μαρία Νικολαΐδου, θυγατέρα του αξέχαστου «κυρίου Θεόδωρου».
* ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ δε προς τον κ. Δημήτρη Μελισσανίδη (με συγκινητικό τηλεφώνημα του από την Αμερική). Ακολούθως προς τον συγκλονιστικό Νίκο Στράτο (καθημερινά στο νοσοκομείο, με τον διευθυντή που οποίου, τον κ. Γιάννη Παναγιωτόπουλο και τους κ.κ. Ανδρικόπουλο, Σικιώτη είχε αδιάλειπτη επικοινωνία). Ακόμη προς τον Φύκιρη Πανταζή (χρίστηκε ένα από τα γούρια μας), τον φίλαθλο Δημήτρη Χαλκιά, τον ακούραστο συνάδελφο μας Δημήτρη Παλαμιδάκη και από τους επισκέπτες οπωσδήποτε τους Τάκη Βουδούρη, Δημήτρη Χαζηχρήστο, Κυριάκο Χήνα, Αλέξανδρο Μαργαρίτη.


* Και φυσικά στον σαϊτάρχη Δημήτρη Δημητρίου, που μέσα από το a-sports.grενημέρωνε συχνά για την πορεία της υγείας μου.
*…ΗΤΑΝ λίγη η ώρα, που είχαμε γυρίσει σπίτι μας, από το Κοιμητήριο Ζωγράφου, και μαθαίναμε για τον θάνατο του Κώστα Πολυχρονίου. Και τα «λιοντάρια» πεθαίνουν. Μέγας φίλος μας. Και από τους τακτικούς επισκέπτες στην Σαρωνίδα, για να παίξει θαλασσόμπαλα, με την απίθανη παρέα μας, όπου οι Μίμης Δομάζος, Γιώργος Κεφαλίδης, Γιώργος Καραφέσκος και η λοιπή ομάδα περάσαμε τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μας!
* ΤΙ ΕΙΝΑΙ η ζωή; Άραγε αυτό, που πιστεύουμε εμείς προσωπικά, μετά από ό,τι μας συνέβη στις 5 Μαρτίου 2018; Ήτοι, πως είναι …περισσότερη από μία;


πηγη : a-sports.gr
Share on Google Plus

About typo spor

Είμαστε Καθημερινά μαζί σας και Θέλουμε την Κρίση, την Κριτική, την Συμβολή την Υπόδειξη και τη Συμμετοχή σας.Το Portal μας typospor.gr είναι Ανοικτό σε όλους σας."Συνεχίζουμε να συντονιζόμαστε μαζί σας."Με το Μεράκι,την Ορμή και την “Τρέλα” του 1998.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου