Στ. Ανατολίτης: Το χιούμορ δεν έχει ηθική πυξίδα, οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν έχουν..

Είναι ένας από τους σύγχρονους εκπροσώπους της stand up κωμωδίας στην Ελλάδα, σε μια περίοδο που το ιδίωμα παρουσιάζει κατακόρυφη άνοδο δημοφιλίας. Το κοινό φαίνεται να το αγκαλιάζει και οι χώροι που φιλοξενούν τις παραστάσεις γεμίζουν, ταυτόχρονα όμως δε λείπουν οι επικριτικές φωνές και η απαξίωση από τα mainstream media.
Ο Στέλιος Ανατολίτης προσπαθεί να τα ισορροπήσει όλα αυτά μέσα από κείμενα και opinion videos που περνούν από τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας που εκ πρώτης μοιάζουν με ωκεανούς απογοήτευσης, στα χαρακτηριστικά μας και τους τρόπους έκφρασης που μας επιτρέπουν συλλογικά να επιπλέουμε.
Ας ξεκινήσουμε από την κωμωδία. Είναι προφανές ότι το stand up βιώνει μια άνθηση τα τελευταία χρόνια, οι κωμικοί είναι περισσότεροι από ποτέ νομίζω, οι παραστάσεις συχνότατες, οπότε θα ήταν ασφαλές να υποθέσουμε ότι το κοινό είναι αναλόγως δεκτικό και "εκπαιδευμένο" πλέον σε αυτή τη μορφή κωμωδίας;  Έχεις δει βελτίωση σε αυτό, όσο περνούν τα χρόνια;
Εξαρτάται. Ναι, υπάρχει τεράστια βελτίωση στο κοινό όπως και υπάρχει και τεράστια βελτίωση σε μένα. Μπορεί το κοινό να μην ήταν έτοιμο για όλο αυτό πριν πέντε χρόνια, αλλά ποιος σου λέει ότι εγώ ήμουν; Συνήθως, τείνουμε οι κωμικοί να είμαστε λίγο πιο «προχώ» από το κοινό (που είναι και λογικό). Βρίσκω όμως ότι μεγαλώνουμε μαζί, παρέα, αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλον και κάπως ο δρόμος προς τα μπροστά είναι κοινός.
Πιστεύω ότι έχουμε κοινό που ήθελε να δει stand up και μας βρήκε, αλλά και κοινό που δεν είχε ιδέα τι είναι αυτό και το αγάπησε. Και τα δύο τα βρίσκω εξαιρετικά κοπλιμέντα και θέλω να συνεχίσω να δουλεύω ώστε να κρατηθεί ψηλά όλο αυτό.
Υπάρχει και κοινό που δεν ενδιαφέρεται. Και θα σου κάνει εντύπωση, αλλά αυτή τη στιγμή το πιο εχθρικό κοινό απέναντί μας είναι αυτό που νομίζει ότι ξέρει από stand up, επειδή είδε George Carlin. 
*χασμουριέται*
Βαρετοί ελιτιστές που αρέσκονται στο να μας βρίζουν.
Επιλέγω αυτούς που τολμάνε, βγαίνουν από την βολή τους κι έρχονται στις παραστάσεις μας είτε να γελάσουν με την καρδιά τους είτε να φύγουν δυσαρεστημένοι, γιατί τελικά, δεν τους ταίριαζε αυτό που είδαν. Όλα είναι δεκτά. Εκτός από αυτούς που προανέφερα. Αυτοί είναι μιζέρια.
Παράλληλα με αυτή την πτυχή, (θα έπρεπε να) προσαρμόζεται  αναπτυσσόμενο και το business του πράγματος.  Αυξάνονται όντως αντιστοίχως και οι χώροι που φιλοξενούν τις παραστάσεις, είναι οι διαχειριστές των χώρων  αυτών  συνεργάσιμοι, έχουν εμφανιστεί σπόνσορες, είναι το stand up comedy στην Ελλάδα το 2019  πεδίο βιοπορισμού;  Έχουμε φτάσει εκεί, ή όχι ακόμα;
Νομίζω πως όχι. Ζούνε από αυτό αποκλειστικά, περίπου 7 άτομα. Νομίζω. Μπορεί και να ξεχνάω κάποιον, σχωράτε με. Οι περισσότεροι είμαστε στα οικονομικά όρια. Και δεν θα βελτιωθεί αυτό, λόγω πολύ κακών οικονομικών νόμων. Βάλε και το ελληνικό καλοκαίρι που διαλύεται εντελώς η φάση γιατί ο κόσμος ξεφαντώνει και καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εύκολος χώρος να κινηθείς, μέχρι να αποκτήσεις σταθερό κύκλο εργασίας. Οι περισσότεροι κάνουμε κι άλλα πράγματα.
Βέβαια, εδώ να πούμε ότι δεν ξέρω τι ανήκει στο πεδίο του βιοπορισμού πλέον. Η κατάσταση είναι λίγο ηλίθια. Ειδικά στην Αθήνα, έχει νοίκια 600 ευρώ για σπίτια 40 τ.μ. με βασικό μισθό 580 ευρώ. Οπότε, πραγματικά δεν ξέρω ποιος «βιοπορίζεται» από το επάγγελμά του. Επιβιώνει, ίσως.
Ο κόσμος που αποτελεί την αγορά της ζωντανής σκηνής, που είναι το αίμα και η καρδιά του stand up κατ’ εμέ, είναι πολύ πιο γρήγορος στις αντιδράσεις του. Μαγαζάτορες σε γειτονιές, μικρά θέατρα και λοιπά, είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία συνεργάσιμοι κι υποστηρικτικοί. 
Για σπόνσορες, δεν ξέρω. Κάποιοι έχουν για κάποια πράγματα, εγώ δεν έχω. Γενικά είναι θετικές οι διαφημιστικές, είναι κι αυτές γρήγορες στις αντιδράσεις τους.
Αυτό που αργεί και μπορεί να δώσει πνοή σε μια ολόκληρη βιομηχανία που παραπαίει, είναι η τηλεόραση. Ούτε που μας υπολογίζει. Βασικά δεν θεωρεί καν ότι είμαστε κάτι. Μαζεύουμε εκατομμύρια views συνολικά στο Υoutube και μας θεωρεί ερασιτέχνες. Παίζουμε σεζόν σε θέατρα και μας κοροϊδεύει.
Είναι τρομακτικό αυτό που κάνουν, βασικά. Δεν θέλουν στην πραγματικότητα να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο. Θέλουν να πουλάνε «αυτό που θέλει ο κόσμος» το οποίο κανείς δεν ξέρει τι είναι, παρά μόνο ότι περιλαμβάνει μέσα τον Λιάγκα και την Καινούργιου για κάποιον μυστήριο λόγο. Κι αυτό είναι ό,τι καινούργιο θέλουν (λογοπαίγνιο εν όψει).
Σκέψου ότι μας έπαιρναν έναν – έναν τηλέφωνο για να πάμε στο «Ελλάδα έχεις Ταλέντο» να διαγωνιστούμε για να μας κρίνουν άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με το stand up, ώστε να γίνουμε διάσημοι. Αυτό μας έλεγαν. Κι όταν τους απαντούσαμε «είμαστε επαγγελματίες, όχι ερασιτέχνες» η απάντηση ήταν, «μα πως, αφού κανείς δεν σας ξέρει».
Καταλαβαίνεις λοιπόν, ότι επαγγελματίας είναι μόνο ο γνωστός, όχι αυτός που δουλεύει μια ολόκληρη σεζόν,1 ασταμάτητα, και κάνει κόσμο να γελάει. Τα κριτήρια επαγγελματισμού είναι η διασημότητα. ΖΗΤΩ Η ΛΟΓΙΚΗ!
Ένα από τα θέματα που συζητούνται αρκετά τα τελευταία 2-3 χρόνια (και πολύ συχνά αποτελούν και σημείο αναφοράς στα sets και των διεθνών κωμικών) είναι  τα όρια που ενδεχομένως  θα έπρεπε να έχει η κωμωδία. Με ποια θέματα "επιτρέπεται" να αστειευτεί κάποιος, αν υπάρχουν  κόκκινες  γραμμές, είτε αυτές είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η θρησκεία, οι μειονότητες, τα καθεστώτα ή οτιδήποτε άλλο. Κάποιοι χρεώνουν αυτή την διαμάχη στην υπερευαισθησία του κοινού, λέγοντας ότι όλο και περισσότεροι ψάχνουν λόγους να νιώσουν προσβεβλημένοι, κάποιοι στο ότι υπάρχουν θέματα στα οποία δε χωράει το χιούμορ και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει "γόνιμο" έδαφος για να αναπτυχθούν από ανησυχητικές έως και επικίνδυνες ιδέες και συμπεριφορές. Έχεις αντιληφθεί παρόμοιες κόκκινες γραμμές και στην εγχώρια κωμωδία; Είτε ως αντιδράσεις, είτε ως προειδοποιήσεις και που εντοπίζεις αυτή τη λεπτή ισορροπία μεταξύ ψυχαγωγίας και ευαισθησίας;
Ωραία. 
Δέστε ζώνες, να γράψω την αποψάρα μου. Στα σημεία που λέω πραγματικά την αποψάρα μου και δεν έχω δεδομένα να τη στηρίξω, θα το λέω για να μην θολώνουν τα νερά.
Αυτό το θέμα έχει πολλούς άξονες. Και είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό μια μίξη από πράγματα. Και δυστυχώς έχει και πολιτική χροιά. Πρώτον, δεν πρέπει να μπερδεύουμε το τι γίνεται στην Αμερική με το τι γίνεται στην Ελλάδα. Εδώ βγαίνουν οι δημοσιογράφοι και κάνουν μίμηση σεξουαλικής παρενόχλησης διερωτώμενοι αν υπήρχε συναίνεση και δεν ανοίγει ρουθούνι. Λένε «χιούμορ κάναμε». 
Αυτό δεν είναι χιούμορ. Δεν μπορείς να κάνεις χιούμορ χτυπώντας το θύμα, τον αδύναμο. Δεν μπορείς να δέρνεις αλύπητα το περιθώριο. Δεν μπορείς να εξυψώνεις ηθικά μια εγκληματική πράξη βάζοντάς την στο πλαίσιο του αστείου. Δεν υπάρχει τίποτε αστείο και το δικαστήριο ήταν ξεκάθαρο στο πως το χειρίστηκε.
Το «πρόβλημα» με το χιούμορ είναι ότι ο μηχανισμός του δεν είναι πολιτικός ή ήθικός. Η έκπληξη και η ταύτιση έρχονται ανάλογα με τις προσωπικότητές μας. Γι’ αυτό και σοκάρεται κόσμος όταν βγαίνουν ηχητικά ντοκουμέντα με νεοναζί να κάνουν αστειάκια για φούρνους. Εμένα δεν μου προκαλούν καμία έκπληξη. Το τι είναι αστείο, έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ανατροφή σου.
Και λέω ότι αυτό είναι «πρόβλημα» του χιούμορ γιατί ο τελικός κριτής ενός αστείου, είμαστε οι ίδιοι οι άνθρωποι. Κι όταν ένα αστείο βάλλεται εναντίον μιας μερίδας ανθρώπων που δεν έχουν την ίδια φωνή με τη δική σου, τότε έχουμε πρόβλημα. Το χιούμορ δεν έχει ηθική πυξίδα. Οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν έχουν. Γι’ αυτό και μιλάμε για gallows humour, black humour, πολιτική σάτιρα κλπ κλπ.
Οπότε στο αν υπάρχουν θέματα που δεν κάνει να πιάνουμε, η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Στο αν είμαστε έτοιμοι ως άτομα να τα πιάσουμε, κρύβεται η παγίδα. Διότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός κάποιου, μπορεί να είναι αστείος. Πόσα χρόνια γελάμε με τον γάμο; Με τα ραντεβού; Με όλα αυτά τα αδιανόητα βαρετά θέματα για μένα (αποψάρα, να ξέρετε), το πόση ώρα κάνουμε να ετοιμαστούμε κλπ. Αυτό που δεν είναι αστείο, είναι να προσάπτουμε, μέσω της κωμωδίας, χαρακτηριστικά σε ολόκληρες ομάδες ατόμων, εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Ή του χρώματός τους. Ή οτιδήποτε. 

Γενικά, η οδηγία είναι: «Μπορείς να μην είσαι αρ***ι;»
Αν πετύχουμε αυτό, πάμε καλά.
Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι πολύ εύκολο να μιλάμε για ευθιξία και υπερευαισθησία γιατί μας αφαιρεί την ευθύνη να σκεφτούμε σοβαρά και να αναλύσουμε συμπεριφορές.
Είναι πιο εύκολο κάποιος να είναι «ευαίσθητος» (λες κι είναι κακό, όλοι πρέπει να είμαστε αναίσθητοι) παρά να πεις «κάτσε, ρε. Τι εννοεί; Πως κατέληξε εκεί; Μήπως έχει δίκιο; Ας το ψάξω λίγο παραπάνω».
Η γραμμή η δική μου είναι στην ατζέντα. Αν υπάρχει ατζέντα και πρόθεση, δεν είναι χιούμορ. Είναι κατήχηση, που γίνεται με χιούμορ. Διότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις χιούμορ κι ας είσαι σκατάνθρωπος.
Όσο για το αν μπορούμε να κατηγορούμε το χιούμορ για την ανάπτυξη επικίνδυνων ιδεών, εγώ προτείνω να κατηγορούμε τους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν ιδέες χωρίς ανθρώπους κι αντίστοιχα, χιούμορ χωρίς ανθρώπους.
Όσον αφορά εσένα τώρα, είτε αφορά ένα καινούριο σετ που θα ετοιμάσεις, είτε κάποιο online video, ποια είναι η δημιουργική σου διαδικασία; Υπάρχει κάποιο μοτίβο που ακολουθείς στο γράψιμο ή στο performance;
Χμμ (ξύνει μούσι)
Ξέρω ότι τελικός κριτής στα περισσότερα πράγματα είναι το κοινό. Δηλαδή θα δοκιμάσω κάτι μέχρι να πάρω την καλύτερη δυνατή απόκριση και να μπορώ να την σταθεροποιήσω. Αλλά και πάλι, αν κάτι παίρνει φοβερή απόκριση και δεν καλύπτει τις δικές μου γραμμές ποιότητας, τότε δεν το λέω.
Δεν έχω μία και μοναδική διαδικασία. Ξέρω ότι τα περισσότερα συμβαίνουν στο κεφάλι μου για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Εκεί κάπως ωριμάζουν. Αν έχω ιδέες, τις σημειώνω συνέχεια στο κινητό και μετά περνάνε στο χαρτί. Μετά τις αξιολογώ. Συνήθως παίρνω στυλό για να γράψω για δύο λόγους: Είτε γιατί θέλω κάτι να μπει στο χαρτί και να φύγει από το κεφάλι μου είτε γιατί αν δεν μπει στο χαρτί δεν καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω με αυτό.
Στο performance, προσπαθώ να δω τι μου βγαίνει πρώτα να κάνω στη σκηνή και μετά να το δω γραμμή – γραμμή και να το φτιάξω. Μεγάλο κομμάτι της κωμωδίας μου βασίζεται στο πως αντιδράω εγώ απέναντι στα πράγματα και δεν θέλω να το χαλάσω αυτό.
Πάντως περισσότερο χρόνο παίρνει το editing, σειρά με τη σειρά, λέξεις σωστές, με τις σωστές συλλαβές, να έχει ρυθμό, μια μουσικότητα, κάπως να σε παρασέρνει, να μην έχει γλωσσοδέτες, ή αν έχει να βρίσκονται εκεί για κάποιον λόγο. Κι αυτό για μένα είναι η μαγεία. Όχι, τόσο στην αρχική ιδέα, όσο στο πως αυτή μεταμορφώνεται και δεν έχει καμία σχέση με το πώς ξεκίνησε.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα κυκλοφορούσες μια σειρά βίντεο με τίτλο "Τα Νεύρα Μου" όπου καταπιανόσουν με διάφορα θέματα που σε εκνευρίζουν - από τους αντιεμβολιαστές και το Δημοσθένη Λιακόπουλο, μέχρι την πατριαρχία και το Μάρκο Σεφερλή - σχολιάζοντας και παραθέτοντας τις σκέψεις σου σχετικά.  Θα ήθελα να ξέρω καταρχήν, σε ποιους απευθύνεσαι σε ένα τέτοιου είδους βίντεο; Σε κόσμο που ακολουθεί το κανάλι σου και ενδεχομένως να συμφωνεί ήδη μαζί σου, ή και σε όσους στοχεύεις; Πως ήταν οι αντιδράσεις από τους μεν και τους δε, ιδίως μάλιστα σε μια εποχή που τα YouTube σχόλια είναι ένα οικοσύστημα από μόνο του και ο internet κόσμος διψάει για αίμα; Δευτερευόντως, ποια από τις κατηγορίες αυτές σε φτάνει στα όρια σου; 
Ακόμη την κυκλοφορώ την σειρά. Δεν τελείωσε. Στα επόμενα δύο επεισόδια λογικά, θα τελειώσει. Πολλοί νομίζουν ότι επειδή άλλαξε το στυλ ή ότι δεν βάζω τον αριθμό του επεισοδίου μπροστά, ότι το σταμάτησα. Όχι, απλώς ακολουθώ τον αλγόριθμό για περισσότερη έκθεση. Και το στυλ άλλαξε επειδή άλλαξα κι εγώ.
Όταν τα έκανα τα βίντεο, δεν απευθύνθηκα σε κανέναν. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση αυτό το πράμα να πάει καλά, και μεταξύ μας δεν πήγε και ιδιαίτερα. Αν έκανα κανένα βίντεο κουτσομπολίστικο ή έλεγα ότι «πίνω τα ούρα μου», θα είχα πολύ παραπάνω από 20.000 συνδρομητές.
Τα βίντεο υπάρχουν εκεί για όποιον θέλει να τα δει. Το ΥouΤube από μόνο του, δεν ξέρει τι θέλει. Έχει βαφτίσει έναν συγκεκριμένο αριθμό ενεργειών από τους χρήστες ως engagement και πάει με βάση αυτό. Οι ενέργειες είναι να δεις το βίντεο, να κάνεις like ή dislike και να σχολιάσεις, να το μοιραστείς ή οτιδήποτε. Με αποτέλεσμα ένα βίντεο που νευριάζει κόσμο ή είναι ακραίο ή είναι τέλος πάντων όχι καλό περιεχόμενο, να πηγαίνει τρένο από views και να βγάζει λεφτά, ενώ προκαλεί δυσφορία.
Καταλαβαίνεις ότι όπου και να ήθελα να απευθυνθώ, δεν θα μπορούσα να προβλέψω το που θα στείλει η YouTube το βίντεό μου. Τυχαίνει να έχει δημιουργηθεί ένα echo chamber που να συμφωνεί αλλά υπάρχει ένα 10% το οποίο βλέπει τα βίντεο και κλονίζονται οι απόψεις του. Όλα καλά είναι. Και να συμφωνείς με κάτι, και να αλλάζεις όσο το βλέπεις. Όλα είναι η μαγεία της ανθρώπινης επικοινωνίας.
Το αίμα στα σχόλια με έχει απασχολήσει πολύ. Θα κάνω ένα βίντεο σχετικό. Η άποψή μου είναι ότι κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Κάναμε πάλι χαλί. Είδαμε αυτόν τον λαό να διψάει για αίμα και είπαμε «αγνόησέ τους». Κι όμως. Έτσι απλώς έγιναν ανεξέλεγκτοι. Και δεν είναι τόσοι πολλοί. Απλώς είναι οι μόνοι που γράφουν. Με αποτέλεσμα, να δει κανένας εξωγήινος ή μελετητής του μέλλοντος την κατάσταση στο ίντερνετ και να πει «τι νεύρα είχαν τότε οι άνθρωποι; Και γιατί είναι όλοι νεοναζί;»
Στα όριά μου με φτάνει το ψέμα. Το επιτηδευμένο. Δεν με ενοχλεί η χαζομάρα. Με ενοχλεί η διαρκής και ανηλεής άρνηση να τη διώξουμε. Αυτό με ενοχλεί.
Υποθέτω το να αφήσεις τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα ήταν από εκείνες τις μεγάλες αποφάσεις ζωής που όλοι έχουμε κληθεί να πάρουμε στη ζωή μας. Ήταν κάτι εύκολο ή όχι; Όσον αφορά την κωμωδία, είναι καλύτερα τα πράγματα στην πρωτεύουσα, ή υπάρχει χώρος παντού;
Ήταν και δεν ήταν. Για διάφορους λόγους πηγαινοερχόμουν σχεδόν ασταμάτητα μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης από το 2012. Είχε και  τρένο με 9 ευρώ, κρίμα να μην το εκμεταλλευτούμε. Οπότε δεν ένιωσα ότι μετακομίζω. Ένιωσα ότι μεταβαίνω σε μια άλλη φάση. 
Και να σου πω, λίγο με διέλυσε η Θεσσαλονίκη. Την δούλεψα πολύ, την χόρτασα, την έμαθα, έζησα σε μια Θεσσαλονίκη γεμάτη ζωή και μέσα στην κρίση την είδα να χαζεύει, να εκφασίζεται, να εκπορνεύεται στην εύκολη διασκέδαση, το είδα όλο να σαπίζει ρε παιδί μου. Και λίγο ήταν βαρύ αυτό το πένθος. 
Ειδικά όταν σκίζεσαι χρόνια και δεν καταφέρνεις τίποτα. Στην Αθήνα, στο πρώτο εξάμηνο, είδα διαφορά. Είναι μεγάλη πόλη, έχει μια νοοτροπία λίγο διαφορετική. Κάπως σαν να θέλουν να σε ανακαλύψουν. Στην Θεσσαλονίκη βλέπω κατάλοιπα μιας σκληρής και κλειστής επαρχίας, ένα περίεργο πράγμα που το είδα να γιγαντώνεται μέσα στην κρίση. Νιώθω ότι η Θεσσαλονίκη πήγε να πετάξει από πάνω της το «είμαι ένα μεγάλο χωριό» ακριβώς την εποχή που την χτύπησε η κρίση. Και δυστυχώς τα έκανε χειρότερα. Σε επαγγελματικό επίπεδο πάντα.
Να μην παρεξηγηθώ, δεν το χρεώνω στους ανθρώπους αυτό, αποκλειστικά. Όταν σου κλείνουν την κεντρική αρτηρία της πόλης για δέκα χρόνια για να ανοίγουν τρύπες και να τις ξανακλείνουν, ε, κάπου διαλύεσαι. Κανένας σεβασμός από την κυβέρνηση και την πολιτεία. Όλα για την Αθήνα. Τα γύρω γύρω ας πνιγούν.
Ναι, στην Αθήνα είναι καλύτερα για μένα. Μου πάει πιο πολύ ο ρυθμός της. Είμαι ένας άνθρωπος ήσυχος αλλά πολύ έντονος. Είναι λίγο αντιφατικό, αλλά θέλω λίγο χάος γύρω μου. Με ηρεμεί. Αλλιώς γίνομαι εγώ το χάος. Και δεν παίρνω φάρμακα για να είμαι χάος, παίρνω για να είμαι ήρεμος. (γέλια)
Θέλω και το διάλειμά μου, όμως, εντάξει. Να υπάρχει ισορροπία.
Δεν υπάρχει χώρος παντού, όχι. Στην επόμενη πενταετία ίσως δημιουργηθεί. Προς το παρόν όχι.
Στην προηγούμενη σου παράσταση "Μάχες με Νεράιδες" έκανες αναφορά στην κατάθλιψη, στο πως δεν έχουμε έρθει ακόμα ως κοινωνία σε θέση να την αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και όσο και να την εντάξεις σε ένα κωμικό κείμενο, παραμένει θέμα που πονάει. Έχουμε προοδεύσει καθόλου και τι πιστεύεις ότι θα μπορούσε να βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση;
Θα κάνω μια μικρή διόρθωση. Είπα ότι έχω διαγνωστεί με διπολική διαταραχή. Δεν μίλησα για την κατάθλιψη. Ανέφερα τη λέξη μανιοκατάθλιψη ως πολύ κακή ονομασία της διπολικής διαταραχής γιατί όλοι νομίζουν ότι η μανιοκατάθλιψη είναι μια σούπερ ντούπερ κατάθλιψη. 
Κι απ’ ότι βλέπω πέφτω μέσα και πάλι.
Στην νέα παράσταση με τίτλο «Χάπι» μιλάω σχεδόν αποκλειστικά για την κατάθλιψη, με νέα κείμενα.
Ναι, έχουμε προοδεύσει κι έχουμε δρόμο ακόμα. Το γεγονός ότι μπορώ και το λέω χωρίς να γράφουν όλοι «ΣΟΚ!!1 ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ» είναι η απόδειξη. Κι άλλοι το λένε. Μέσα στα όσα λένε, ακούγονται και μπούρδες αλλά αυτό είναι θέμα των γιατρών που τους ενημερώνουν. 
Γενικά από το «raise awareness», μόνο να ωφεληθούμε μπορούμε. Κι ειδικά στον κλάδο της ψυχιατρικής όπου τα πράγματα δεν είναι άσπρο και μαύρο, μια κοινωνική πίεση θα βελτιώσει τους ασθενείς και τις υποδομές αλλά και το όλο σύστημα με τους γιατρούς.
Το να έχεις στίγμα στην κοινωνία, είναι μόνο κακό. Δεν σε πάει πουθενά. Γενικώς, το να αρνείσαι την ύπαρξη κάποιου πράγματος επειδή δεν το καταλαβαίνεις ή τέλος πάντων, δεν έχεις χρόνο γι’ αυτό, δεν το εξαφανίζει. Το βάζει στο περιθώριο. Κι όλοι ξέρουμε τι γίνεται με το περιθώριο.
Κι επειδή ως κοινωνίες αυτή τη στιγμή, περιθωριοποιούμε τα πάντα, ό,τι δεν ταιριάζει στο προσωπικό μας κουτάκι (αστείο που οι λέξεις «κοινωνία» και «προσωπικό» αλληλεπιδρούν με αυτόν τον τρόπο») το φτύνουμε, στο τέλος θα καταλήξουμε μόνο με περιθωριοποιημένους ανθρώπους που βρίσκονται μονίμως σε μια άμυνα.
Όλοι έχουμε από κάτι. 
Ας το μοιραστούμε, γιατί πόσα χαλιά να πλέξουμε πια;
Ίσως το πρώτο bit που έστρεψε το αυτί μου προς εσένα, ήταν εκείνο για το metal. Ομολογώ πως δεν έχω τη διαλεκτική ωριμότητα ακόμα να ψελλίσω καν "τη μεταλ" αλλά πιστεύω έχεις μερικά επιχειρήματα για αυτό. Σε δεύτερη ανάλυση, πως έχει εξελιχθεί η αγάπη σου προς αυτό και τυχαίνει να έχεις πρόχειρο το all time favourite top 5 σου;
Δεν έχω κανένα επιχείρημα. Δεν ασχολούμαι με οριστικά άρθρα σε ξενόφερτους ορισμούς. Το μέταλ. Η μέταλ. Ο μέταλ. Τα μέταλ. Ό,τι θέτε. Δεν με ενδιαφέρει. Σκοπός είναι να συνεννοούμαστε. Κι όταν έχω να πληρώσω ΔΕΗ στο τέλος του μήνα, η διαλεκτική ωριμότητα που καταδεικνύει το τι άρθρο θα βάλω μπροστά από το φανκ, νομίζω δεν βοηθάει πουθενά.
Χαίρομαι που το λύσαμε εντελώς δημοκρατικά και χωρίς να είμαι καθόλου προκλητικός. Γι’ αυτό αγαπιόμαστε. Κι ας υπονοώ ότι όποιος ασχολείται με τα ποταπά αυτά πράγματα, είναι ποταπός ωσάν τον Ιζνογκούντ. Τι εννοείς δεν αγαπιόμαστε πια;
Ωραία, θα βάλω μια λίστα να αγαπηθούμε ξανά.
1. Δεν μπορώ τις λίστες.
2. Κάτι με κιθάρες.
3. Κάτι εντελώς διαφορετικό από τα άλλα.
4. Ένα άλμπουμ που είπες «ΡΕ ΦΙΛΕ, ΝΑΙ»
5. Μια κλασικούρα τύπου Sabbath.
Εκτός πλάκας, δεν έχω ιδέα. Είναι τόσο δύσκολο. Υπάρχει τόσο ωραία μουσική εκεί έξω, εντός κι εκτός μέταλ. Ανοιχτό μυαλό και καλά ηχεία παιδιά. Και ποτέ μπουζούκια. ΠΟΤΕ.
Μα Στέλιο είπες ανοιχτό μυαλ…ΟΧΙ. 
Μεγάλο όχι σε ό,τι πρεσβεύουν τα μπουζούκια: παρανομία, σεξισμός, μονόπλευρους κακοποιητικούς «έρωτες», βία, αλκοόλ κι αίμα στην άσφαλτο.
Έχεις μια νέα παράσταση στα χέρια σου, με τίτλο "Χάπι". Τι μπορείς να μας πεις για αυτή; Ποιες είναι οι θεματικές της;
Είναι μια παράσταση που έχει περίπου 30% υλικό παλιό, που δεν έπαιξα ποτέ και δεν ήξερα τι να το κάνω και 70% κείμενα που δημιουργήθηκαν τον τελευταίο μου χρόνο στην Αθήνα. Είμαι πολύ χαρούμενος που έχει κάποιες επικίνδυνες προσπάθειες μέσα, κείμενα που δεν θα τολμούσα ποτέ να σκεφτώ να τα γράψω, αλλά πλέον μπορώ.
Αυτό το έλεγα στους φίλους μου και συμφωνούν και τα αδέρφια μου. Η μάνα μου δεν ξέρω. Νομίζω κι αυτή. Οι Νεράιδες ήταν μια πολύ όμορφη παράσταση. Ήταν ένα περίεργο ταξίδι από το δημοτικό στην εφηβεία και μπροστά, στην ενηλικίωση. Κι είχε σκληρά σημεία. Αλλά δεν ήταν ποτέ όσο σκοτεινή όσο θα ήθελα.
Σαν άνθρωπος είμαι έτσι. Έχω ένα λίγο πιο σκληρό χιούμορ, πιο μαύρο. Κι ήθελα να μπορέσω να το φέρω στην επιφάνεια σε κάποια φάση. Όχι, ότι θα μείνει πάντα έτσι. Μπορεί στην επόμενη να κάνω ένα πάρτι με τις λέξεις. Μια γιορτή χαζομάρας. Που είμαι πολύ υπέρ. Δεν ξέρω. Δεν θέλω να μένω στάσιμος, το φοβάμαι πολύ αυτό. 
Νιώθω ότι είχα την ανάγκη όμως να βουτήξω σε λίγο πιο μαύρα νερά, να βγάλω κάτι διαφορετικό. Να μιλήσω για τα κιλά μου, για τα ψυχοφάρμακα, για τον θάνατο, για την διπολική, για την κατάθλιψη. Να μιλήσω για το πόσο καταθλιπτικοί είμαστε οι Έλληνες αλλά δεν δεχόμαστε να μιλάμε γι αυτό. Έλεγα κάτι για χαλιά πριν. Αυτό. Και να είναι αληθινά αστείο. Και νομίζω το έχω καταφέρει σε αρκετά μεγάλο βαθμό.
Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί αυτή η παράσταση σε ένα χρόνο. Δεν ξέρω τι κείμενα θα μαγνητοσκοπηθούν και θα έχουν τον τίτλο «ΧΑΠΙ». Ξέρω ότι στο σημείο που είναι τώρα, θέλω πολύ να το δει ο κόσμος και να μου πει τι νομίζει.
Και ναι, είναι αστεία παράσταση. Και το βιβλίο μου είναι πολύ καλό και δεν με ρώτησαν τίποτα γι’ αυτό, οπότε να το πάρετε. Άντε, έχουμε να πληρώσουμε ενοίκια. 
*κάνει καρδούλα με τα χέρια και άβολο χαμόγελο-εγκεφαλικό*
Για την παράσταση «Χάπι»
Ο Στέλιος Ανατολίτης έρχεται στο Θέατρο Ελιάρτ με το “Χάπι”, την νέα του σόλο παράσταση. Παράλληλα, παίρνει και τα χάπια του, γιατί αλλιώς δεν θα επιβιώσει.
Μια παράσταση για τα παραπάνω κιλά, την επιστήμη, την κατάθλιψη, τα ψυχοφάρμακα και γενικά όλα τα θέματα που θα έπρεπε να συζητάει με ψυχολόγο. Που το κάνει κι αυτό, αλλά γιατί να μην το κάνει και δημόσια;
Πιο σκοτεινή από τις “Μάχες με Νεράιδες”, πατάει πάνω σε προσωπικά βιώματα και περιστατικά για να βγάλει από μέσα του οτιδήποτε του φαίνεται παράλογο και καταπιεστικό. Επίσης, είναι υπερβολικά πολύ αστεία και δεν ξέρουμε αν θα αντέξετε. (εντάξει, γράφουμε και μια υπερβολή για να μπορέσει να πουλήσει κανένα εισιτήριο και να μας πληρώσει) και δεν πρέπει να την χάσει κανένας γιατί έχουμε και νοίκια να πληρώσουμε. 
Ώρα έναρξης: 21:15
Διάρκεια: 75 λεπτά
Είσοδος: 8 ευρώ
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/stand-up-comedy/eliart-theater/xapi/
Τηλ. Κρατήσεων: 2103477677




πηγη: efsyn.gr
Share on Google Plus

About bratsolis@yahoo.gr

Είμαστε Καθημερινά μαζί σας και Θέλουμε την Κρίση, την Κριτική, την Συμβολή την Υπόδειξη και τη Συμμετοχή σας.Το Portal μας typospor.gr είναι Ανοικτό σε όλους σας."Συνεχίζουμε να συντονιζόμαστε μαζί σας."Με το Μεράκι,την Ορμή και την “Τρέλα” του 1998.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου