• Ο Στράτος Διονυσίου στις αγροτικές φυλακές της Τίρυνθας.

Τελικά το Πάσχα του 1976 ύστερα από αναψηλάφηση της δίκης, ο Διονυσίου κρίνεται αθώος και αποφυλακίζεται. Αλλά τα βάσανά του δεν τελείωσαν εδώ. Στην πραγματικότητα μόλις άρχιζαν, καθώς ο λαϊκός βάρδος είδε τα όνειρά του να εξανεμίζονται μπροστά στην εχθρική αδιαφορία του σιναφιού που ήθελε να τον εξοντώσει. Εταιρίες, συνάδελφοι, καταστηματάρχες βρέθηκαν απέναντί του, όπου κι αν στράφηκε βρήκε τις πόρτες κλειστές. Τον βάραινε η "ρετσινιά" της φυλακής και είχε κριθεί ανεπιθύμητος. Υπήρχε όμως ένας άνθρωπος που του στάθηκε σαν αδερφός.

Ο Τόλης Βοσκόπουλος με τον οποίο τους συνέδεε βαθιά φιλία από τις κοινές εμφανίσεις στο "Can-Can" και στο "Σεραφίνο" στις αρχές εκείνης της δεκαετίας. Ο Βοσκόπουλος ήταν εκείνος που τον επέβαλε στην πίστα των "Δειλινών" την καλλιτεχνική περίοδο 1976-77 και του έγραψε την πρώτη μεγάλη επιτυχία μετά τη φυλακή, το "Αποκοιμήθηκα" σε στίχους Μίμη Θειόπουλου τραγούδι που έβαλε ξανά τον Στράτο στο "παιχνίδι".

  • O Tόλης Βοσκόπουλος δένει τη γραβάτα τού Στράτου

Η επιμονή του Διονυσίου έπεισε τον Μάτσα να του δώσει μια ευκαιρία, κι έτσι έγινε η δεκαετία του '80 "δεκαετία Στράτου Διονυσίου". Η ανέμελη Ελλάδα της ξελογιάστρας νύχτας έβρισκε στο πρόσωπό του το νέο μεγάλο λαϊκό είδωλο. Κανείς όμως δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι θα είχε συμβεί χωρίς την μπέσα και την απεριόριστη εμπιστοσύνη του Τόλη Βοσκόπουλου. Κανείς!