Cine : Οι ταινίες της εβδομάδας: Σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, θανατική ποινή στην Τεχεράνη..


 

Μπόλικες σινεφίλ ταινίες,με προεξάρχουσα αυτή για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, μία για τη συγκλονιστική ιστορία της Μιναμάτα με τον Τζόνι Ντεπ στο ρόλο του διάσημου φωτογράφου Γιουτζίν Σμιθ, αλλά και η τελευταία ταινία του Ιρανού Ρασούλοφ με θέμα τη θανατική ποινή στη χώρα του που οδήγησε σε μια ακόμη σύλληψη του, «στριμώχνονται» στις αίθουσες. Αναρωτιέται κανείς τι τύχη μπορούν να έχουν τόσες πολλές καλές ταινίες σε εισιτήρια.

Κβο Βάντις Άΐντα

Σκηνοθεσία: Τζασμίλα Ζμπάνιτς
Πρωταγωνιστούν: Γιάσνα Ντούρισιτς, Ιζουντίν Μπαζροβιτς, Μπόρις Ισάκοβιτς.
Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Αυστρία, Ρουμανία, Ολλανδίας Γερμανία, Πολωνία, Γαλλία, Νορβηγία
και Τουρκία, 2020, Διάρκεια: 102’, One from the Heart

quo vadis aida 2
«Για τις γυναίκες της Σεμπρένιτσα και τους 8.732 σκοτωμένους γιους, πατεράδες, συζύγους, αδέλφια, ξαδέρφια, γείτονες…». Αυτή η φράση κλείνει το φιλμ της Τζασμίλα Ζμπάνιτς, εμφανίζεται πριν τους τίτλους τέλους. Το «Κβο Βάντις Αΐντα» είναι από τις περιπτώσεις ταινιών, που καθώς στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας των Βαλκανίων, στη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα που συνέβη στις 11 Ιουλίου του 1995, το τέλος είναι γνωστό. Το φρικτό τέλος. Για το οποίο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει αποφανθεί: γενοκτονία. Ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία διήρκησε από το 1992 έως το 1995 και έγιναν εκατέρωθεν θηριωδίες. Βασικός στόχος του ΝΑΤΟ ήταν η διάλυση της Γιουγκολαβίας.

Την σκηνοθέτιδα είχαμε γνωρίσει πριν από λίγα χρόνια με την ταινία «Σεράγεβο σ’ αγαπώ» (2006) που είχε κερδίσει τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου μια έφηβη ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της δεν ήταν ήρωας στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, αλλά ένας Σέρβος που βίασε την Βόσνια μητέρα της, άρα κι αυτή ένα από τα χιλιάδες παιδιά «βιασμού» που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια, και μετά τον πόλεμο στη πρώην Γιουγκοσλαβία.

Η Τζασμίλα Ζμπάνιτς επιστρέφει στη θεματική αυτή, και ειδικότερα στη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα όπου, υπό τις οδηγίες του Ράτκο Μλάντιτς (ο οποίος είναι καταδικασμένος σε ισόβια κάθειρξη όπως και ο Ράντοβαν Κάρατζιτς), ο σερβικός στρατός δολοφόνησε 8.732 Βόσνιους μουσουλμάνους άντρες, νέους, παιδιά, ηλικιωμένους, παρόλο που η Σρεμπρένιτσα είχε ανακηρυχθεί «ζώνη ασφαλείας» του ΟΗΕ, αλλά το ολλανδικό τάγμα του ΟΗΕ δεν έκανε τίποτε για να αποτρέψει τη σφαγή.

Η Σέρβα Τζασμίλα Ζμπάνιτς καταφέρνει, παρόλο που από την πρώτη στιγμή ξέρουμε τι θα συμβεί, να στήσει ένα θρίλερ, μια ταινία αγωνίας που παρακολουθείται με κομμένη την ανάσα, χωρίς να βλέπουμε νεκρούς, χωρίς να χύνεται μια στάλα αίμα. Δεν πρόκειται για πολεμική ταινία, αλλά και ένα δράμα με φόντο έναν πόλεμο, για την ακρίβεια ένα έγκλημα πολέμου, που θα έπρεπε να προκαλεί αισθήματα ντροπής σε κάθε Ευρωπαίο. Όταν παρακολουθείς πάντως, την ταινία τα συναισθήματα έρχονται σαν τσουνάμι και σε κατακλύζουν: ντροπή, θυμός, αποτροπιασμός. Κι αυτό οφείλεται καταρχάς στην εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Γιάσνα Ντούρισιτς. Στο δικό της πρόσωπο, στους σπασμούς που κάνουν οι ρυτίδες της, στο βλέμμα της που έχει τρόμο και φόβο, εκφράζεται η αγωνία κάθε μάνας, κάθε συντρόφου, κάθε γυναίκας που της πήραν εκείνη την ημέρα από τα χέρια της το παιδί της, το έφηβο παλικάρι, τον σύζυγο, τον αδερφό, τον γείτονα, οι στρατιώτες του Μλάντιτς. Στην προσωπική τραγωδία της ηρωίδας αντανακλάται η μοίρα, η ίδια μοίρα χιλιάδων οικογενειών, των οποίων τα άρρενα μέλη εκτελέστηκαν στη Σρεμπρένιτσα, σε αυτό το πολιτικό δράμα.

Υποδύεται την Άΐντα, μια δασκάλα η οποία εργάζεται ως διερμηνέας για τις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών στη Σρεμπρένιτσα το καλοκαίρι του 1995, στη διάρκεια της πολιορκίας της βοσνιακής πόλης από τον στρατό της Σερβίας. Η Αΐντα, καθώς η τραγωδία πλησιάζει, προσπαθεί να προστατεύσει την οικογένεια της, τον σύζυγο και τους δύο έφηβους γιους τους. Θα βρεθεί απέναντι από ένα δίλημμα, όπως μαρτυρά και ο τίτλος που παραπέμπει στον Απόστολο Πέτρο όταν εγκατέλειπε τη Ρώμη την περίοδο των χριστιανικών διωγμών.

Είναι η πρώτη ταινία μυθοπλασίας με θέμα τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα. Πέρα από την υποψηφιότητα για Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, η ταινία έχει ήδη αποσπάσει πολλά βραβεία Κοινού και Καλύτερης Ταινίας σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Το «Quo vadis Αΐντα» ακόμα δεν έχει προβληθεί στη Σερβία.Θα έπρεπε όμως, γιατί τέτοιες ταινίες ανοίγουν τον δρόμο για τη συμφιλίωση, για την επούλωση τραυμάτων, για την ανάληψη ευθυνών, για τη δημόσια συγγνώμη και συγχώρεση. Για κάποιους η θέαση  αυτής της ταινίας, ενδεχομένως είναι τρομακτικά επώδυνη, σαν να ρίχνεις αλάτι πάνω σε μια ανοιχτή πληγή. Ίσως όμως, είναι μονόδρομος για το παρακάτω, το παρακάτω της ιστορίας. Η ταινία το δείχνει καθαρά: οι πρώην γείτονες μπορεί να γίνουν βασανιστές, και οι βασανιστές με τη σειρά τους, μετά τη λήξη του πολέμου, μπορεί να γίνουν οι νυν γείτονες.

Μιναμάτα

Σκηνοθεσία: Άντριου Λέβιτας
Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Ντεπ, Χιρογιούκι Σανάντα, Μπιλ Νάι,, Τζουν Κουνιμούρα
Μεγάλη Βρετανία, Διάρκεια: 115 ́, Odeon

minamata
Ο εικαστικός Άντριου Λέβιτας στη δεύτερη μόλις μεγάλου μήκους ταινία του καταπιάνεται με μια αληθινή ιστορία, του πολεμικού φωτογράφου Γιουτζίν Σμιθ, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «ίσως ο πιο σημαντικός Αμερικανός φωτογράφος στην ανάπτυξη του εκδοτικού φωτογραφικού δοκιμίου». Οι εικόνες του από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα μέτωπα των μαχών του Ειρηνικού έκαναν το γύρο του κόσμου, καθόρισαν την εικόνα των Αμερικανών για τον πόλεμο, και τον έχρισαν επάξια μοναδικό πολεμικό ανταποκριτή. Ο Σμιθ όμως, εκτός από ταλαντούχος ήταν και πολύ δύσκολος στις συνεργασίες του, απαιτητικός και τελειομανής, ενώ είχε προβλήματα εθισμού στο αλκοόλ. Κι αυτό το χαρακτηριστικό είναι που κάνει ακόμα πιο γοητευτική την περίπτωση του ως κινηματογραφικός χαρακτήρας για έναν σκηνοθέτη.

Η ταινία επικεντρώνει στην τελευταία του περίοδο. Το 1971 ο Γιουτζίν Σμιθ έχει αποτραβηχτεί από τη δουλειά και τον κόσμο, μέχρι που μια νεαρή Γιαπωνέζα, η Αΐλίν, του προτείνει να βοηθήσει στην ανάδειξη του εγκλήματος που συντελείται στη Μιναμάτα της Ιαπωνίας όπου οι κάτοικοι δηλητηριάζονται από το μολυσμένο με υδράργυρο νερό από τα απόβλητα ενός εργοστασίου. Ένα έγκλημα που συντελείται για πολλά χρόνια και έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να γεννιούνται με εγκεφαλική παράλυση, την ασθένεια, όπως ονομάστηκε, της Μιναμάτα. Ο Σμιθ έπεισε το πρώην αφεντικό του στο περιοδικό Life να τον εμπιστευτεί, όπως και τους κατοίκους της Μιναμάτα που εμπιστεύτηκαν στον φωτογραφικό του φακό την ασθένεια των παιδιών τους και του άνοιξαν το σπίτι τους, και η συγκλονιστική φωτογραφία του «Tomoko Uemura in her bath», όπου μία μητέρα κάνει μπάνιο την άρρωστη κόρη της σε μια παραδοσιακή μπανιέρα της Ιαπωνίας συγκλόνισε τον κόσμο. Η αναγνώριση της σπουδαίας δουλειάς του στη Μιναμάτα, που είχε ως αποτέλεσμα και τις οικονομικές αποζημιώσεις χιλιάδων ασθενών και την κάλυψη των ιατρικών τους εξόδων, δεν έγινε χωρίς προσωπικό κόστος. Σε μια διαδήλωση έξω από το εργοστάσιο χημικών του επιτέθηκαν τραμπούκοι του εργοστασίου και τον έδειραν τόσο πολύ ώστε όχι μόνο έχασε μεγάλο μέρος της όρασης του, αλλά από εκεί και έπειτα δεν μπορούσε να κινήσει καλά τα χέρια του. Ο Γιουτζίν Σμιθ παντρεύτηκε την Αΐλιν και λίγα χρόνια μετά πέθανε πιθανόν λόγω των χτυπημάτων που είχε δεχθεί στο εργοστάσιο.

Ο σκηνοθέτης της «Μιναμάτα» είχε καταρχάς να ξεπεράσει τη δυσκολία που συνήθως αντιμετωπίζουν τέτοιες ταινίες. Στην πραγματικότητα, η ταινία έχει δύο πρωταγωνιστές: τον φωτογράφο Γιουτζίν Σμιθ και το «θέμα» του, τη Μιναμάτα δηλαδή. Ο Άντριου Λέβιτας καταφέρνει να φωτίσει και τους δύο «πρωταγωνιστές» του χωρίς να αφήσει κανέναν πίσω. Ίσως θα μπορούσε να αποφύγει τα επαναλαμβανόμενα δραματικά ξεσπάσματα του Σμιθ για το πόσο καταστροφικός είναι τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους γύρω του. Κατά τα άλλα, όμως, πρέπει να πούμε ότι μετά από αρκετά χρόνια και κάμποσους «Πειρατές της Καραΐβικής» επιτέλους είδαμε τον Τζόνι Ντεπ να παίζει ξανά, να ξαναγίνεται ένας «κανονικός» ηθοποιός. Με την καριέρα του βέβαια, να έχει πάρει την κάτω βόλτα λόγω των κατηγοριών της πρώην συζύγου του Άμπερ Χέρστ για ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση, δεν ξέρουμε πότε θα τον εμπιστευτεί ξανά ένας σκηνοθέτης σε καλό ρόλο, αλλά αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα.

Η αλήθεια είναι ότι το «Μιναμάτα» δεν έχει εκπλήξεις, δεν είναι ταινία που θα σου μείνει για ξεχωριστές αρετές. Είναι όμως, μια καλοστημένη αφήγηση, που έχει στα συν της τη νατουραλιστική φωτογραφία του Μπενουά Ντελόμ και τις ωραίες μουσικές του Ριουίτσι Σακαμότι, για ένα περιβαλλοντικό έγκλημα στην Ιαπωνία που ανέδειξε με τον φωτογραφικό του φακό ένας καταπληκτικός φωτογράφος. Ακόμα κι αν αντιμετωπίσει κανείς την ταινία ως πηγή πληροφόρησης και αφήγησης, αξίζει να την δει. Γιατί παρά το βαρύ της θέμα, σού αφήνει και μια αίσθηση ελπίδας- μια αίσθηση δικαίωσης για τους ακτιβιστές που ανά περιόδους, και σε πολλά μέρη του κόσμου, μάχονται εναντίον ανάλογων περιβαλλοντικών εγκλημάτων, και όχι μόνο- όπως ακριβώς και η διάσημη φωτογραφία του, «Tomoko Uemura in her bath». Αν παρατηρήσετε τη μητέρα της φωτογραφίας, θα δείτε στο βλέμμα της απέραντη τρυφερότητα, αβάσταχτο πόνο, αλλά και μια αδιόρατη ελπίδα που μάλλον γεννιέται από αυτό το αχαρτογράφητο πεδίο της ψυχής απ όπου αντλεί δύναμη ο άνθρωπος.

Ανάμνηση
Σκηνοθεσία: Απιτσατπόνγκ Βιρασετακούν
Πρωταγωνιστούν: Τίλντα Σουίντον, Ελκίν Ντιάζ, Ζαν Μπαλιμπάρ.
Ταΐλάνδη, Κολομβία, Γαλλία, Γερμανία, Μεξικό, Κίνα 2021, 136 ́, Spentzos Film

MEMORIA
Η νέα ταινία του Ταυλανδού σκηνοθέτη κέρδισε το βραβείο Κριτικής στο 74ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και είναι και η πρόταση της Κολομβίας για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.

Η Τίλντα Σουίντον υποδύεται μια γυναίκα που καλλιεργεί ορχιδέες και πηγαίνει στην Κολομβία για να επισκεφθεί την άρρωστη αδερφή της, όπου γνωρίζει μια αρχαιολόγο και έναν μουσικό. Η καθημερινότητα και κυρίως ο ύπνος της διαταράζονται από την εμφάνιση ενός δυνατού και επαναλαμβανόμενου θορύβου που δεν γνωρίζει από πού προέρχεται. Από την πόλη Μεντεγίν της Μπογκοτά, βρίσκεται στα βάθη της ζούγκλας της Κολομβίας. Ο Βιρασετακούν εμπνεύστηκε την ιστορία από την κατασκευή ενός τούνελ στις Άνδεις που ξεκίνησε πριν από εκατό χρόνια. Η Τίλντα Σουίντον, που υποδύεται ένα σχεδόν υπνωτισμένο πλάσμα, με ένα ενδεχομένως «εξωγήινο» βλέμμα, γίνεται ιδανική πρωταγωνιστρία για το μεταφυσικό κινηματογραφικού σύμπαν του Απιτσατπόνγκ Βιρασετακούν.

Η αλήθεια είναι ότι το σινεμά του Βιρασετακούν σε οδηγεί σε δύο, ακραίες, επιλογές:ή θα το λατρέψεις και θα αφήσεις να σε παρασύρει σ ένα ποιητικό σύμπαν, που βρίθει μεταφορών, μεταφυσικής, μυσταγωγίας, πάντα σε ένα μεταίχμιο ζωής-θανάτου, σε έναν τόπο συνάντησης ζωντανών-νεκρών, σε μια χρονική ζώνη όπου συνυπάρχουν παρόν-παρελθόν-μέλλον, ή θα το μισήσεις και δεν θα μπορείς με τίποτε να αφήσεις να σε ταξιδέψει οπουδήποτε. Γιατί οι ταινίες του, όπως και να έχει, είναι εμπειρίες, που απαιτούν συχνά τη λογική να παραμερίζεται και να γίνεται οδηγός στην παρακολούθηση της ταινίας το ένστικτο. Αρκεί να θέλεις να τις ζήσεις.

Δεν υπάρχει κακό

Σκηνοθεσία: Μοχάμαντ Ρασούλοφ
Πρωταγωνιστούν: Μπαράν Ρασούλοφ, Μοχάμαντ Σεντιγκιμέχρ, Ζχίλα Σχάχι
Γερμανία, Ιράν, Τσεχία, 2020, 150 ́, Ama Films

DENYPARXEIKAKO
Χρυσή Άρκτος της Μπερλινάλε για το 2020, ενός Φεστιβάλ που έχει αποδείξει, με τις
βραβεύσεις του, την αγάπη για τον ιρανικό κινηματογράφο: Αμπάς Κιαροστάμι, Τζαφάρ Παναχί, Ασγκάρ Φαραντί. Το Φεστιβάλ του Βερολίνου, άλλωστε, πάντα διατηρεί το πολιτικό και έντονα κοινωνικό προφίλ του, αναζητά τις πολιτικές ταινίες και είναι φιλόξενο, στην κυριολεξία, απέναντι σε σκηνοθέτες που δεν είναι επιθυμητοί ή διώκονται στις χώρες τους.

Ο Μοχάμαντ Ρσούλοφ γύρισε την ταινία κρυφά και βέβαια δεν παρέλαβε στο Βερολίνο τη Χρυσή Άρκτο καθώς του απογορεύεται να φύγει από το Ιράν. Τέσσερεις καθηλωτικές ιστορίες, επιχειρούν να ζυγίσουν τον ανθρώπινο αντίκτυπο της διαρκούς απειλής των πολιτικών διώξεων και της θανατικής ποινής στο σύγχρονο Ιράν, θέτοντας παράλληλα και ερωτήματα για τη στάση των Ιρανών, των απλών πολιτών απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Ένας μεσήλικας, δύο στρατιώτες και ένας αγροτικός γιατρός, εμπλέκονται σε τέσσερις ιστορίες που συναντώνται στο απεχθές γεγονός ότι η θανατική ποινή επιτρέπεται στο Ιράν. Τέσσερις ιστορίες που θα μπορούσαν να στέκονται και αυτοτελείς ως ξεχωριστές μικρού μήκους ταινίες. Τέσσερις ιστορίες, γεμάτες ηθικά διλήμματα έτσι όπως η υψηλή τέχνη μπορεί να θέσει, που τα παίρνεις αναπόφευκτα μαζί σου μετά το τέλος της ταινίας.

Αψηφώντας την απαγόρευση να γυρίζει ταινίες αλλά και να ταξιδέψει έξω από τα σύνορα της πατρίδας του, ο Μοχάμαντ Ρασούλοφ αντιστέκεται έμπρακτα και σθεναρά μέσα από την τέχνη του. Η ταινία «Δεν υπάρχει κακό» δεν είναι απλά μια καταγγελία του απάνθρωπου καθεστώτος της χώρας του, όπως ίσως φαντάζεται κανείς. Είναι πολλά παραπάνω. Εξαίρει την ανάγκη ανθρώπινης αντίστασης σε μια κατάσταση και μια ζωή που ορίζονται από ένα απολυταρχικό καθεστώς όπου μέσα στα χρόνια γίνονται για τις κοινωνίες δεδομένα. Αυτός ο κύκλος πρέπει να σπάσει, της αποδοχής, και να τον διαδεχτεί η αντίσταση. Το μέσον αντίστασης για τον Μοχάμαντ Ρασούλοφ είναι ο κινηματογράφος. Δεν είναι απλά ένα όχημα αφήγησης. Είναι ένας τρόπος επιβίωσης, όχι μόνο προσωπικής, αλλά συλλογικής. Αυτές οι ταινίες αξίζουν τον σεβασμό μας γιατί αποδεικνύουν (και) ότι η τέχνη δεν φιμώνεται.

Γκαγκάριν

Σκηνοθεσία: Φανί Λιατάρ, Ζερεμί Τρουλ
Πρωταγωνιστούν: Αλσενί Μπατιλί, Λινά Κoυντρί, Ζαμίλ ΜακΚρέιβεν
Γαλλία, 2020, 98 ́, Weird Wave

GAGARIN
Ο νεαρός Γιούρι,ο οποίος είναι ονειρεύεται να γίνει αστροναύτης, είναι αποφασισμένος να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του,το οποίο βρίσκεται σε ένα συγκρότημα εργατικών κατοικιών που έχει, όπως και ο 16χρονος έφηβος, το όνομα του αστροναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, του πρώτου ανθρώπου που είδε τη Γη από ψηλά.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένα από τα οικιστικά συγκροτήματα που περιβάλλουν το Παρίσι, ήταν κι αυτό που ονομάστηκε «Γιούρι Γκαγκάριν», προς τιμήν του διάσημου αστροναύτη. Μάλιστα ο ίδιος ο Γκαγκάριν πήγε στη Γαλλία και εγκαινίασε το φιλόδοξο συγκρότημα των 370 διαμερισμάτων. Μισόν αιώνα μετά την ανέγερσή του, το συγκρότημα Γκαγκάριν ήταν απαξιωμένο και υποβαθμισμένο, και έτοιμο για κατεδάφιση. Η παρέα των πιτσιρικάδων της ταινίας όμως, είχε άλλη γνώμη.

Πρόκειται για ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που προσγειώθηκε στις Κάννες με… διαστημική φόρα, έκλεψε την καρδιά του διευθυντή του Φεστιβάλ, Τιερί Φρεμό, και όπου προβάλλεται ξεχωρίζει για την ανθρωπιά και τη γλυκύτητα της και λειτουργεί τελικά ως υπόμνηση του ότι για κάθε άνθρωπο η έννοια «σπίτι» είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση. Με φόντο τα γαλλικά προάστια, μόλις μια ανάσα από το καλοφωτισμένο κέντρο του Παρισιού, η ιστορία του μικρού Γιούρι λειτουργεί και ως ένα όμορφο παραμύθι για τη φιλία, την αποδοχή της διαφορετικότητας, τα όνειρα.

Προβάλλονται ακόμα:

Μόνη με τα Ονειρά της
Σκηνοθεσία: Πάολο Λικάτα
Πρωταγωνιστούν: Τάνια Μπαμπάτσι, Κάτια Γκρέκο, Μάρτα Καστίλια
Ιταλία, 2020, 95 ́, Enorama

Τέλη της δεκαετίας του 1960 και η 11χρονη Λουτσία μένει πίσω με τη γιαγιά της, Μαρία ενώ οι γονείς της μεταναστεύουν στη Γαλλία για να βρουν δουλειά. Η Λουτσία προσπαθεί να βρει τον ρόλο της ανάμεσα στους κατοίκους του παραδοσιακού όσο και ειδυλλιακού χωριού στη Σικελία, υπό την άγρυπνη καθοδήγηση της αυστηρής γιαγιάς της. Καθώς η Λουτσία οδηγείται στο να αποχαιρετίσει την ανήλικη ζωή, η παιδική της αθωότητα χάνεται υπό το βάρος ενός αποτρόπαιου οικογενειακού μυστικού, για το οποίο η νεαρή κοπέλα θα πληρώσει βαρύ τίμημα.

Μια τρυφερή αλλά και ταυτόχρονα σκληρή ιστορία ενηλικίωσης με φόντο τον σικελικό ουρανό στην πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Ιταλού Πάολο Λικάτα.

Venom 2

Σκηνοθεσία: Άντι Σέρκις
Πρωταγωνιστούν: Τομ Χάρντι, Γούντι Χάρελσον, Μισέλ Γουίλιαμς
ΗΠΑ, 2021, 97 ́, Feelgood Entertainement

Ο αντίπαλος του Spiderman επιστρέφει με τον Άντι Σέρκις, αυτή τη φορά, στην καρέκλα του
σκηνοθέτη. Ο ρεπόρτερ Έντι Μπροκ προσπαθεί να συνηθίσει τη ζωή με το συμβιωτή του Venom, όταν παρουσιάζεται μια φοβερή ευκαιρία για την καριέρα του, να πάρει τη σημαντικότερη συνέντευξη της ζωής του, με τον κατά συρροή δολοφόνο και θανατοποινίτη Κλίτους Κάσαντι, στον οποίο εισχωρεί ένας άλλος συμβιωτής, ο Carnage, δίνοντάς του υπεράνθρωπες δυνάμεις.

Ο Ρον Χάλασε

Σκηνοθεσία: Ζαν Φιλίπ Βάιν, Σάρα Σμιθ
ΗΠΑ, 2021, 106 ́, Feelgood Entertainment

Animation για την ιστορία μιας διαφορετικής παιδικής φιλίας. Ο Μπάρνεϊ, ένα απροσάρμοστο
γυμνασιόπαιδο και ο κολλητός φίλος του Ρον, ένα υπερσύγχρονο ρομπότ που μιμείται την ανθρώπινη συμπεριφορά, ξεκινούν ένα περιπετειώδες ταξίδι μέσα από το οποίο μαθαίνουν να ζουν και να απολαμβάνουν το υπέροχο χάος της αληθινής τους φιλίας.

newscenter.gr


Share on Google Plus

About bratsolis@yahoo.gr

Είμαστε Καθημερινά μαζί σας και Θέλουμε την Κρίση, την Κριτική, την Συμβολή την Υπόδειξη και τη Συμμετοχή σας.Το Portal μας typospor.gr είναι Ανοικτό σε όλους σας."Συνεχίζουμε να συντονιζόμαστε μαζί σας."Με το Μεράκι,την Ορμή και την “Τρέλα” του 1998.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου